به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

سوگند به خورشید و تابندگى‏اش (1)

سوگند به ماه چون پى [خورشید] رود (2)

سوگند به روز چون [زمین را] روشن گرداند (3)

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد (4)

سوگند به آسمان و آن كس كه آن را برافراشت (5)

سوگند به زمین و آن كس كه آن را گسترد (6)

سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد (7)

سپس پلیدكارى و پرهیزگارى‏اش را به آن الهام كرد (8)

كه هر كس آن را پاك گردانید قطعا رستگار شد (9)

و هر كه آلوده‏اش ساخت قطعا درباخت (10)

[قوم] ثمود به سبب طغیان خود به تكذیب پرداختند (11)

آنگاه كه شقى‏ترینشان بر[پا] خاست (12)

پس فرستاده خدا به آنان گفت زنهار ماده ‏شتر خدا و [نوبت] آب‏ خوردنش را [حرمت نهید] (13)

و[لى] دروغزنش خواندند و آن [ماده‏شتر] را پى كردند و پروردگارشان به [سزاى] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاك یكسان كرد (14)

و از پیامد كار خویش بیمى به خود راه نداد (15)

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 4 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()