به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

آیا زمانى طولانى بر انسان گذشت كه چیز قابل ذكرى نبود (1)

ما انسان را از نطفه مختلطى آفریدیم و او را مى‏آزماییم بدین جهت او را شنوا و بینا قرار دادیم (2)

ما راه را به او نشان دادیم خواه شاكر باشد و پذیرا گردد یا ناسپاس (3)

ما براى كافران زنجیرها و غلها و شعله‏هاى سوزان آتش آماده كرده‏ایم (4)

به یقین ابرار و نیكان از جامى مى‏نوشند كه با عطر خوشى آمیخته است (5)

چشمه‏اى كه بندگان خدا از آن مى‏نوشند و [به دلخواه خویش] جاریش مى‏كنند (6)

[همان بندگانى كه] به نذر خود وفا مى‏كردند و از روزى كه گزند آن فراگیرنده است مى‏ترسیدند (7)

و به [پاس] دوستى [خدا] بینوا و یتیم و اسیر را خوراك مى‏دادند (8)

ما براى خشنودى خداست كه به شما مى‏خورانیم و پاداش و سپاسى از شما نمى‏خواهیم (9)

ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت هراسناكیم (10)

پس خدا [هم] آنان را از آسیب آن روز نگاه داشت و شادابى و شادمانى به آنان ارزانى داشت (11)

و به [پاس] آنكه صبر كردند بهشت و پرنیان پاداششان داد (12)

در آن [بهشت] بر تختها[ى خویش] تكیه زنند در آنجا نه آفتابى بینند و نه سرمایى (13)

و سایه‏ها[ى درختان] به آنان نزدیك است و میوه‏هایش [براى چیدن] رام (14)

و ظروف سیمین و جامهاى بلورین پیرامون آنان گردانده مى‏شود (15)

جامهایى از سیم كه درست به اندازه [و با كمال ظرافت] آنها را از كار در آورده‏اند (16)

و در آنجا از جامى كه آمیزه زنجبیل دارد به آنان مى‏نوشانند (17)

از چشمه‏اى در آنجا كه سلسبیل نامیده مى‏شود (18)

و بر گرد آنان پسرانى جاودانى مى‏گردند چون آنها را ببینى گویى كه مرواریدهایى پراكنده‏اند (19)

و چون بدانجا نگرى [سرزمینى از] نعمت و كشورى پهناور مى‏بینى (20)

[بهشتیان را] جامه‏هاى ابریشمى سبز و دیباى ستبر در بر است و پیرایه آنان دستبندهاى سیمین است و پروردگارشان باده‏اى پاك به آنان مى‏نوشاند (21)

این [پاداش] براى شماست و كوشش شما مقبول افتاده است (22)

در حقیقت ما قرآن را بر تو به تدریج فرو فرستادیم (23)

پس در برابر فرمان پروردگارت شكیبایى كن و از آنان گناهكار یا ناسپاسگزار را فرمان مبر (24)

و نام پروردگارت را بامدادان و شامگاهان یاد كن (25)

و بخشى از شب را در برابر او سجده كن و شب[هاى] دراز او را به پاكى بستاى (26)

اینان دنیاى زودگذر را دوست دارند و روزى گرانبار را [به غفلت] پشت‏سر مى‏افكنند (27)

ماییم كه آنان را آفریده و پیوند مفاصل آنها را استوار كرده‏ایم و چون بخواهیم [آنان را] به نظایرشان تبدیل مى‏كنیم (28)

این [آیات] پندنامه‏اى است تا هر كه خواهد راهى به سوى پروردگار خود پیش گیرد (29)

و تا خدا نخواهد [شما] نخواهید خواست قطعا خدا داناى حكیم است (30)

هر كه را خواهد به رحمت ‏خویش در مى‏آورد و براى ظالمان عذابى پردرد آماده كرده است (31)

نوشته شده در تاریخ جمعه 6 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()