به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

اى كشیده رداى شب بر سر (1)

برخیز و بترسان (2)

و پروردگار خود را بزرگ دار (3)

و لباس خویشتن را پاك كن (4)

و از پلیدى دور شو (5)

و منت مگذار و فزونى مطلب (6)

و براى پروردگارت شكیبایى كن (7)

پس چون در صور دمیده شود (8)

آن روز [چه] روز ناگوارى است (9)

بر كافران آسان نیست (10)

مرا با آنكه [او را] تنها آفریدم واگذار (11)

و دارایى بسیار به او بخشیدم (12)

و پسرانى آماده [به خدمت دادم] (13)

و برایش [عیش خوش] آماده كردم (14)

باز [هم] طمع دارد كه بیفزایم (15)

ولى نه زیرا او دشمن آیات ما بود (16)

به زودى او را به بالارفتن از گردنه [عذاب] وادار مى‏كنم (17)

آرى [آن دشمن حق] اندیشید و سنجید (18)

كشته بادا چگونه [او] سنجید (19)

[آرى] كشته بادا چگونه [او] سنجید (20)

آنگاه نظر انداخت (21)

سپس رو ترش نمود و چهره در هم كشید (22)

آنگاه پشت گردانید و تكبر ورزید (23)

و گفت این [قرآن] جز سحرى كه [به برخى] آموخته‏اند نیست (24)

این غیر از سخن بشر نیست (25)

زودا كه او را به سَقَر در آورم (26)

و تو چه دانى كه آن سَقَر چیست (27)

نه باقى مى‏گذارد و نه رها مى‏كند (28)

پوستها را سیاه مى‏گرداند (29)

[و] بر آن [دوزخ] نوزده [نگهبان] است (30)

و ما موكلان آتش را جز فرشتگان نگردانیدیم و شماره آنها را جز آزمایشى براى كسانى كه كافر شده‏اند قرار ندادیم تا آنان كه اهل كتابند یقین به هم رسانند و ایمان كسانى كه ایمان آورده‏اند افزون گردد و آنان كه كتاب به ایشان داده شده و [نیز] مؤمنان به شك نیفتند و تا كسانى كه در دلهایشان بیمارى است و كافران بگویند خدا از این وصف‏كردن چه چیزى را اراده كرده است این گونه خدا هر كه را بخواهد بیراه مى‏گذارد و هر كه را بخواهد هدایت مى كند و [شماره] سپاهیان پروردگارت را جز او نمى‏داند و این [آیات] جز تذكارى براى بشر نیست (31)

نه چنین است [كه مى‏پندارند] سوگند به ماه (32)

و سوگند به شامگاه چون پشت كند (33)

و سوگند به بامداد چون آشكار شود (34)

كه آیات [قرآن] از پدیده‏هاى بزرگ است (35)

بشر را هشداردهنده است (36)

هر كه از شما را كه بخواهد پیشى جوید یا بازایستد (37)

هر كسى در گرو دستاورد خویش است (38)

بجز یاران دست راست (39)

در میان باغها از یكدیگر مى‏پرسند (40)

درباره مجرمان (41)

چه چیز شما را در آتش [سقر] درآورد (42)

گویند از نمازگزاران نبودیم (43)

و بینوایان را غذا نمى‏دادیم (44)

با هرزه ‏درایان هرزه ‏درایى مى‏كردیم [و پیوسته با اهل باطل همنشین و همصدا بودیم] (45)

و روز جزا را دروغ مى‏شمردیم (46)

تا مرگ ما در رسید (47)

از این رو شفاعت ‏شفاعت ‏كنندگان به حال آنها سودى نمى‏بخشد (48)

چرا آنها از تذكر روى گردانند (49)

گویى گورخرانى رمیده‏اند (50)

كه از مقابل شیرى فرار كرده‏اند (51)

بلكه هر كدام از آنها انتظار دارد نامه جداگانه‏اى از سوى خدا براى او فرستاده شود (52)

چنین نیست كه آنان مى‏گویند بلكه آنها از آخرت نمى‏ترسند (53)

چنین نیست كه آنها مى‏گویند آن قرآن یك تذكر و یادآورى است (54)

هر كس بخواهد از آن پند مى‏گیرد (55)

هیچ كس پند نمى‏گیرد مگر اینكه خدا بخواهد او اهل تقوا و اهل آمرزش است (56)

نوشته شده در تاریخ شنبه 7 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()