به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بگو به من وحى شده است كه تنى چند از جنیان گوش فرا داشتند و گفتند راستى ما قرآنى شگفت‏آور شنیدیم (1)

[كه] به راه راست هدایت مى‏كند پس به آن ایمان آوردیم و هرگز كسى را شریك پروردگارمان قرار نخواهیم داد (2)

و اینكه او پروردگار والاى ما همسر و فرزندى اختیار نكرده است (3)

و [شگفت] آنكه كم خرد ما در باره خدا سخنانى یاوه مى‏سراید (4)

و ما پنداشته بودیم كه انس و جن هرگز به خدا دروغ نمى‏بندند (5)

و مردانى از آدمیان به مردانى از جن پناه مى‏بردند و بر سركشى آنها مى‏افزودند (6)

و آنها [نیز] آن گونه كه [شما] پنداشته ‏اید گمان بردند كه خدا هرگز كسى را زنده نخواهد گردانید (7)

و ما بر آسمان دست ‏یافتیم و آن را پر از نگهبانان توانا و تیرهاى شهاب یافتیم (8)

و در [آسمان] براى شنیدن به كمین مى‏نشستیم [اما] اكنون هر كه بخواهد به گوش باشد تیر شهابى در كمین خود مى‏یابد (9)

و ما [درست] نمى‏دانیم كه آیا براى كسانى كه در زمینند بدى خواسته شده یا پروردگارشان برایشان هدایت‏خواسته است (10)

و از میان ما برخى درستكارند و برخى غیر آن و ما فرقه‏هایى گوناگونیم (11)

و ما مى‏دانیم كه هرگز نمى‏توانیم در زمین خداى را به ستوه آوریم و هرگز او را با گریز [خود] درمانده نتوانیم كرد (12)

و ما چون هدایت را شنیدیم بدان گرویدیم پس كسى كه به پروردگار خود ایمان آورد از كمى [پاداش] و سختى بیم ندارد (13)

و از میان ما برخى فرمانبردار و برخى از ما منحرفند پس كسانى كه به فرمانند آنان در جستجوى راه درستند (14)

ولى منحرفان هیزم جهنم خواهند بود (15)

و اگر [مردم] در راه درست پایدارى ورزند قطعا آب گوارایى بدیشان نوشانیم (16)

تا در این باره آنان را بیازماییم و هر كس از یاد پروردگار خود دل بگرداند وى را در قید عذابى [روز]افزون درآورد (17)

و مساجد ویژه خداست پس هیچ كس را با خدا مخوانید (18)

و همین كه بنده خدا برخاست تا او را بخواند چیزى نمانده بود كه بر سر وى فرو افتند (19)

بگو من تنها پروردگار خود را مى‏خوانم و كسى را با او شریك نمى‏گردانم (20)

بگو من براى شما اختیار زیان و هدایتى را ندارم (21)

بگو هرگز كسى مرا در برابر خدا پناه نمى‏دهد و هرگز پناهگاهى غیر از او نمى‏یابم (22)

[وظیفه من] تنها ابلاغى از خدا و [رساندن] پیامهاى اوست و هر كس خدا و پیامبرش را نافرمانى كند قطعا آتش دوزخ براى اوست و جاودانه در آن خواهند ماند (23)

[باش] تا آنچه را وعده داده مى‏شوند ببینند آنگاه دریابند كه یاور چه كسى ضعیف‏تر و كدام یك شماره‏اش كمتر است (24)

بگو نمى ‏دانم آنچه را كه وعده داده شده‏اید نزدیك است‏ یا پروردگارم براى آن زمانى نهاده است (25)

داناى نهان است و كسى را بر غیب خود آگاه نمى‏كند (26)

جز پیامبرى را كه از او خشنود باشد كه [در این صورت] براى او از پیش رو و از پشت‏سرش نگاهبانانى بر خواهد گماشت (27)

تا معلوم بدارد كه پیامهاى پروردگار خود را رسانیده‏اند و [خدا] بدانچه نزد ایشان است احاطه دارد و هر چیزى را به عدد شماره كرده است (28)

نوشته شده در تاریخ شنبه 7 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()