به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

سوگند به اختر [= قرآن] چون فرود مى‏آید (1)

[كه] یار شما نه گمراه شده و نه در نادانى مانده (2)

و از سر هوس سخن نمى‏گوید (3)

این سخن بجز وَحی اى كه وَحى مى‏شود نیست (4)

آن را [فرشته] شَدیدُ القُوَى به او فرا آموخت (5)

[سروش] نیرومندى كه [مسلط] درایستاد (6)

در حالى كه او در افق اعلى بود (7)

سپس نزدیك آمد و نزدیكتر شد (8)

تا [فاصله‏اش] به قدر [طول] دو [انتهاى] كمان یا نزدیكتر شد (9)

آنگاه به بنده‏اش آنچه را باید وحى كند وحى فرمود (10)

آنچه را دل دید انكار[ش] نكرد (11)

آیا در آنچه دیده است با او جدال مى‏كنید (12)

و قطعا بار دیگرى هم او را دیده است (13)

نزدیك سِدْرَةِ الْمُنْتَهَى (14)

در همان جا كه جَنَّةُ الْمَأْوَى است (15)

آنگاه كه درخت ‏سدر را آنچه پوشیده بود پوشیده بود (16)

دیده [اش] منحرف نگشت و [از حد] در نگذشت (17)

به راستى كه [برخى] از آیات بزرگ پروردگار خود را بدید (18)

به من خبر دهید از لات و عُزى (19)

و مَنات آن سومین دیگر (20)

آیا [به خیالتان] براى شما پسر است و براى او دختر (21)

در این صورت این تقسیم نادرستى است (22)

[این بتان] جز نامهایى بیش نیستند كه شما و پدرانتان نامگذارى كرده‏اید [و] خدا بر [حقانیت] آنها هیچ دلیلى نفرستاده است [آنان] جز گمان و آنچه را كه دلخواهشان است پیروى نمى‏كنند با آنكه قطعاً از جانب پروردگارشان هدایت برایشان آمده است (23)

مگر انسان آنچه را آرزو كند دارد (24)

آن سرا و این سرا از آن خداست (25)

و بسا فرشتگانى كه در آسمانهایند [و] شفاعتشان به كارى نیاید مگر پس از آنكه خدا به هر كه خواهد و خشنود باشد اذن دهد (26)

در حقیقت كسانى كه آخرت را باور ندارند فرشتگان را در نامگذارى به صورت مؤنث نام مى‏نهند (27)

و ایشان را به این [كار] معرفتى نیست جز گمان [خود] را پیروى نمى‏كنند و در واقع گمان در [وصول به] حقیقت هیچ سودى نمى‏رساند (28)

پس از هر كس كه از یاد ما روى برتافته و جز زندگى دنیا را خواستار نبوده است روى برتاب (29)

این منتهاى دانش آنان است پروردگار تو خود به [حال] كسى كه از راه او منحرف شده داناتر و او به كسى كه راه یافته [نیز] آگاه‏تر است (30)

و هر چه در آسمانها و هر چه در زمین است از آن خداست تا كسانى را كه بد كرده‏اند به [سزاى] آنچه انجام داده‏اند كیفر دهد و آنان را كه نیكى كرده‏اند به نیكى پاداش دهد (31)

آنان كه از گناهان بزرگ و زشتكاریها جز لغزشهاى كوچك خوددارى مى‏ورزند پروردگارت [نسبت به آنها] فراخ ‏آمرزش است وى از آن دم كه شما را از زمین پدید آورد و از همان‏گاه كه در شكمهاى مادرانتان [در رحم] نهفته بودید به [حال] شما داناتر است پس خودتان را پاك مشمارید او به [حال] كسى كه پرهیزگارى نموده داناتر است (32)

پس آیا آن كسى را كه [از جهاد] روى برتافت دیدى (33)

و اندكى بخشید و [از باقى] امتناع ورزید (34)

آیا علم غیب پیش اوست و او مى‏بیند (35)

یا بدانچه در صحیفه‏هاى موسى [آمده] خبر نیافته است (36)

و [نیز در نوشته‏هاى] همان ابراهیمى كه وفا كرد (37)

كه هیچ بردارنده ‏اى بار گناه دیگرى را بر نمى‏دارد (38)

و اینكه براى انسان جز حاصل تلاش او نیست (39)

و [نتیجه] كوشش او به زودى دیده خواهد شد (40)

سپس هر چه تمامتر وى را پاداش دهند (41)

و اینكه پایان [كار] به سوى پروردگار توست (42)

و هم اوست كه مى ‏خنداند و مى ‏گریاند (43)

و هم اوست كه مى‏ میراند و زنده مى ‏گرداند (44)

و هم اوست كه دو نوع مى‏ آفریند نَر و ماده (45)

از نطفه‏اى چون فرو ریخته شود (46)

و هم پدید آوردن [عالم] دیگر بر [عهده] اوست (47)

و هم اوست كه [شما را] بى‏نیاز كرد و سرمایه بخشید (48)

و هم اوست پروردگار ستاره شعرى (49)

و هم اوست كه عادیان قدیم را هلاك كرد (50)

و ثمود را [نیز هلاك كرد] و [كسى را] باقى نگذاشت (51)

و پیشتر [از همه آنها] قوم نوح را زیرا كه آنان ستمگرتر و سركش‏تر بودند (52)

و شهرها[سُدوم و عَموره] را فرو افكند (53)

پوشاند بر آن [دو شهر از باران گوگردى] آنچه را پوشاند (54)

پس به كدام یك از نعمتهاى پروردگارت تردید روا مى‏دارى (55)

این [پیامبر نیز] بیم ‏دهنده‏اى از [جمله] بیم‏ دهندگان نخستین است (56)

[وه چه] نزدیك گشت قیامت (57)

جز خدا كسى آشكار كننده آن نیست (58)

آیا از این سخن تعجب می کنید (59)

و مى‏ خندید و نمى ‏گریید (60)

و شما در غفلتید (61)

پس خدا را سجده كنید و بپرستید (62)

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 9 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()