به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

سوگند به بادهاى ذره ‏افشان (1)

و ابرهاى گرانبار (2)

و سبك سیران (3)

و تقسیم‏ كنندگان كار[ها] (4)

كه آنچه وعده داده شده‏اید راست است (5)

و [روز] پاداش واقعیت دارد (6)

سوگند به آسمان مشبك (7)

كه شما [درباره قرآن] در سخنى گوناگونید (8)

[بگوى] تا هر كه از آن برگشته برگشته باشد (9)

کشته باد دروغپردازان (10)

همانان كه در ورطه نادانى بى ‏خبرند (11)

پرسند روز پاداش كى است؟! (12)

همان روز كه آنان بر آتش عقوبت [و آزموده] شوند! (13)

عذاب [موعود] خود را بچشید این است همان [بلایى] كه با شتاب خواستار آن بودید (14)

پرهیزگاران در باغها و چشمه سارانند (15)

آنچه را پروردگارشان عطا فرموده مى‏گیرند زیرا كه آنها پیش از این نیكوكار بودند (16)

و از شب اندكى را مى‏ غنودند (17)

و در سحرگاهان [از خدا] طلب آمرزش مى‏كردند (18)

و در اموالشان براى سائل و محروم حقى [معین] بود (19)

و روى زمین براى اهل یقین نشانه‏ هایى [متقاعد كننده] است (20)

و در خود شما پس مگر نمى‏ بینید (21)

و روزى شما و آنچه وعده داده شده‏اید در آسمان است (22)

پس سوگند به پروردگار آسمان و زمین كه واقعاً او حق است همان گونه كه خود شما سخن مى‏گویید (23)

آیا خبر مهمانان ارجمند ابراهیم به تو رسید (24)

چون بر او درآمدند پس سلام گفتند، گفت: ‏سلام مردمى ناشناسید (25)

پس آهسته به سوى زنش رفت و گوساله ‏اى فربه [و بریان] آورد (26)

آن را به نزدیكشان برد [و] گفت مگر نمى‏خورید (27)

و [در دلش] از آنان احساس ترسى كرد گفتند مترس و او را به پسرى دانا مژده دادند (28)

و زنش با فریادى [از شگفتى] سر رسید و بر چهره خود زد و گفت زنى پیر نازا [چگونه بزاید] (29)

گفتند پروردگارت چنین فرموده است او خود حكیم داناست (30)

[ابراهیم] گفت اى فرستادگان ماموریت‏ شما چیست؟ (31)

گفتند ما به سوى مردمى پلیدكار فرستاده شده‏ایم (32)

تا سنگهایى از گل رُس بر [سر] آنان فرو فرستیم (33)

[كه] نزد پروردگارت براى مُسرِفان نشان‏ گذارى شده است (34)

پس هر كه از مؤمنان در آن [شهرها] بود بیرون بردیم (35)

و[لى] در آنجا جز یك خانه از فرمانبران [خدا بیشتر] نیافتیم (36)

و در آنجا براى آنها كه از عذاب پر درد مى‏ترسند عبرتى به جاى گذاشتیم (37)

و [نیز] در [ماجراى] موسى چون او را با حجتى آشكار به سوى فرعون گسیل داشتیم (38)

پس [فرعون] با اركان [دولت] خود روى برتافت و گفت [این شخص] ساحر یا دیوانه‏اى است (39)

[تا] او و سپاهیانش را گرفتیم و آنان را در دریا افكندیم در حالى كه او [در آخرین لحظه] نكوهشگر [خود] بود (40)

و در [ماجراى] عاد [نیز] چون بر [سر] آنها آن باد مهلك را فرستادیم (41)

به هر چه مى ‏وزید آن را چون خاكستر استخوان مرده مى ‏گردانید (42)

و در [ماجراى] ثمود [نیز عبرتى بود] آنگاه كه به ایشان گفته شد تا چندى برخوردار شوید (43)

تا [آنكه] از فرمان پروردگار خود سر برتافتند و در حالى كه آنها مى‏نگریستند آذرخش آنان را فرو گرفت (44)

در نتیجه نه توانستند به پاى خیزند و نه طلب یارى كنند (45)

و قوم نوح [نیز] پیش از آن [اقوام نامبرده همین گونه هلاك شدند] زیرا آنها مردمى نافرمان بودند (46)

و آسمان را به قدرت خود برافراشتیم  و بى ‏گمان ما [آسمان]گستریم (47)

و زمین را گسترانیده‏ایم  و چه نیكو گسترندگانیم (48)

و از هر چیزى دو گونه [یعنى نر و ماده] آفریدیم امید كه شما عبرت گیرید (49)

پس به سوى خدا بگریزید كه من شما را از طرف او بیم‏ دهنده‏اى آشكارم (50)

و با خدا معبودى دیگر قرار مدهید كه من از جانب او هشدار دهنده‏اى آشكارم (51)

بدین سان بر كسانى كه پیش از آنها بودند هیچ پیامبرى نیامد جز اینكه گفتند ساحر یا دیوانه ‏اى است (52)

آیا همدیگر را به این [سخن] سفارش كرده بودند [نه] بلكه آنان مردمى سركش بودند (53)

پس از آنان روى بگردان كه تو در خور نكوهش نیستى (54)

و پند ده كه مؤمنان را پند سود بخشد (55)

و جن و انس را نیافریدم جز براى آنكه مرا بپرستند (56)

از آنان هیچ روزیى نمى‏خواهم و نمى‏خواهم كه مرا خوراك دهند (57)

خداست كه خود روزى بخش نیرومند استوار است (58)

پس براى كسانى كه ستم كردند بهره‏اى است از عذاب، همانند بهره عذاب یاران [قبلى]شان، پس [بگو] در خواستن عذاب از من شتابزدگى نكنند (59)

پس واى بر كسانى كه كافر شده‏اند از آن روزى كه وعده یافته ‏اند (60)

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 10 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()