به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

حم [حا – میم] (1)

سوگند به كتاب روشنگر (2)

[كه] ما آن را در شبى فرخنده نازل كردیم [زیرا] كه ما هشدار دهنده بودیم (3)

در آن [شب] هر [گونه] كارى [به نحوى] استوار فیصله مى‏یابد (4)

[این] كارى است [كه] از جانب ما [صورت مى‏گیرد] ما فرستنده [پیامبران] بودیم (5)

[و این] رحمتى از پروردگار توست كه او شنواى داناست (6)

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است اگر یقین دارید (7)

خدایى جز او نیست او زندگى مى‏بخشد و مى‏میراند پروردگار شما و پروردگار پدران شماست (8)

ولى نه آنها به شك و شبهه خویش سرگرمند (9)

پس در انتظار روزى باش كه آسمان دودى نمایان بر مى‏آورد (10)

كه مردم را فرو مى‏گیرد این است عذاب پر درد (11)

[مى‏گویند] پروردگارا این عذاب را از ما دفع كن كه ما ایمان داریم (12)

آنان را كجا [جاى] پند[گرفتن] باشد و حال آنكه به یقین براى آنان پیامبرى روشنگر آمده است (13)

پس از او روى برتافتند و گفتند تعلیم‏ یافته‏اى دیوانه است (14)

ما این عذاب را اندكى از شما بر مى‏داریم [ولى شما] در حقیقت باز از سر مى‏گیرید (15)

روزى كه دست به حمله مى‏زنیم همان حمله بزرگ [آنگاه] ما انتقام‏ كشنده‏ایم (16)

و به یقین پیش از آنان قوم فرعون را بیازمودیم و پیامبرى بزرگوار برایشان آمد (17)

كه [به آنان گفت] بندگان خدا را به من بسپارید زیرا كه من شما را فرستاده‏اى امینم (18)

و بر خدا برترى مجویید كه من براى شما حجتى آشكار آورده‏ام (19)

و من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه مى‏برم از اینكه مرا سنگباران كنید (20)

و اگر به من ایمان نمى‏آورید پس از من كناره گیرید (21)

پس پروردگار خود را خواند كه اینها مردمى گناهكارند (22)

[فرمود] بندگانم را شبانه ببر زیرا شما مورد تعقیب واقع خواهید شد (23)

و دریا را هنگامى كه آرام است پشت ‏سر بگذار كه آنان سپاهى غرق ‏شدنى‏اند (24)

[وه] چه باغها و چشمه ‏سارانى [كه آنها بعد از خود] بر جاى نهادند (25)

و كشتزارها و جایگاه‏هاى نیكو (26)

و نعمتى كه از آن برخوردار بودند (27)

[آرى] این چنین [بود] و آنها را به مردمى دیگر میراث دادیم (28)

و آسمان و زمین بر آنان زارى نكردند و مهلت نیافتند (29)

و به راستى فرزندان اسرائیل را از عذاب خفت‏ آور رهانیدیم (30)

از [دست] فرعون كه متكبرى از افراطكاران بود (31)

و قطعاً آنان را دانسته بر مردم جهان ترجیح دادیم (32)

و از نشانه‏ها [ى الهى] آنچه را كه در آن آزمایشى آشكار بود بدیشان دادیم (33)

هر آینه این [كافران] مى‏گویند (34)

جز مرگ نخستین دیگر [واقعه‏اى] نیست و ما زنده ‏شدنى نیستیم (35)

اگر راست مى‏گویید پس پدران ما را [باز] آورید (36)

آیا ایشان بهترند یا قوم تُبَّعٍ و كسانى كه پیش از آنها بودند آنها را هلاك كردیم زیرا كه گنهكار بودند (37)

و آسمانها و زمین و آنچه را كه میان آن دو است به بازى نیافریده‏ایم (38)

آنها را جز به حق نیافریده‏ایم لیكن بیشترشان نمى‏دانند (39)

در حقیقت روز جدا سازى موعد همه آنهاست (40)

همان روزى كه هیچ دوستى از هیچ دوستى نمى‏تواند حمایتى كند و آنان یارى نمى‏شوند (41)

مگر كسى را كه خدا رحمت كرده است زیرا كه اوست همان ارجمند مهربان (42)

آرى درخت زَّقُّوم (43)

خوراك گناه پیشه است (44)

چون مس گداخته در شكمها مى‏گدازد (45)

همانند جوشش آب جوشان (46)

او را بگیرید و به میان دوزخش بكشانید (47)

آنگاه از عذاب آب جوشان بر سرش فرو ریزید (48)

بچش كه تو همان ارجمند بزرگوارى (49)

این است همان چیزى كه در باره آن تردید مى‏كردید (50)

به راستى پرهیزگاران در جایگاهى آسوده [اند] (51)

در بوستانها و كنار چشمه‏سارها (52)

پرنیان نازك و دیباى ستبر مى‏پوشند [و] برابر هم نشسته‏اند (53)

[آرى] چنین [خواهد بود] و آنها را با حوریان درشت ‏چشم همسر مى‏گردانیم (54)

در آنجا هر میوه‏اى را [كه بخواهند] آسوده خاطر مى‏طلبند (55)

در آنجا جز مرگ نخستین مرگ نخواهند چشید و [خدا] آنها را از عذاب دوزخ نگاه مى‏دارد (56)

[این] بخششى است از جانب پروردگار تو این است همان كامیابى بزرگ (57)

در حقیقت [قرآن] را بر زبان تو آسان گردانیدیم امید كه پند پذیرند (58)

پس مراقب باش زیرا كه آنان هم مراقبند (59)

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 12 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()