به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

حم [حا – میم] (1)

وحى [نامه]اى است از جانب [خداى] رحمتگر مهربان (2)

كتابى است كه آیات آن به روشنى بیان شده قرآنى است به زبان عربى براى مردمى كه مى‏دانند (3)

بشارتگر و هشدار دهنده است و[لى] بیشتر آنان رویگردان شدند در نتیجه [چیزى را] نمى‏شنوند (4)

و گفتند دلهاى ما از آنچه ما را به سوى آن مى‏خوانى سخت محجوب و مهجور است و در گوشهاى ما سنگینى و میان ما و تو پرده‏اى است پس تو كار خود را بكن ما [هم] كار خود را مى‏كنیم (5)

بگو من بشرى چون شمایم جز اینكه به من وحى مى‏شود كه خداى شما خدایى یگانه است پس مستقیماً به سوى او بشتابید و از او آمرزش بخواهید و واى بر مشركان (6)

همان كسانى كه زكات نمى‏دهند و آنان كه به آخرت ناباورند (7)

كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند آنان را پاداشى بى‏پایان است (8)

بگو آیا این شمایید كه واقعاً به آن كسى كه زمین را در دو هنگام آفرید كفر مى‏ورزید و براى او همتایانى قرار مى‏دهید این است پروردگار جهانیان (9)

و در [زمین] از فراز آن [لنگرآسا] كوه ها نهاد و در آن خیر فراوان پدید آورد و مواد خوراكى آن را در چهار روز اندازه‏گیرى كرد [كه] براى خواهندگان ‏درست [و متناسب با نیازهایشان] است (10)

سپس آهنگ [آفرینش] آسمان كرد و آن بخارى بود پس به آن و به زمین فرمود خواه یا ناخواه بیایید آن دو گفتند فرمان‏ پذیر آمدیم (11)

پس آنها را [به صورت] هفت آسمان در دو هنگام مقرر داشت و در هر آسمانى كار [مربوط به] آن را وحى فرمود و آسمان [این] دنیا را به چراغها آذین كردیم و [آن را نیك] نگاه داشتیم این است اندازه‏ گیرى آن نیرومند دانا (12)

پس اگر روى برتافتند بگو شما را از آذرخشى چون آذرخش عاد و ثمود بر حذر داشتم (13)

چون فرستادگان [ما] از پیش رو و از پشت‏ سرشان بر آنان آمدند [و گفتند] زنهار جز خدا را مپرستید گفتند اگر پروردگار ما مى‏خواست قطعاً فرشتگانى فرو مى‏فرستاد پس ما به آنچه بدان فرستاده شده‏اید كافریم (14)

و اما عادیان به ناحق در زمین سر برافراشتند و گفتند: «از ما نیرومندتر كیست؟!» آیا ندانسته‏اند كه آن خدایى كه خلقشان كرده خود از ایشان نیرومندتر است؟ و در نتیجه آیات ما را انكار مى‏كردند (15)

پس بر آنان تندبادى توفنده در روزهایى شوم فرستادیم تا در زندگى دنیا عذاب رسوایى را بدانان بچشانیم و قطعاً عذاب آخرت رسوا كننده‏تر است و آنان یارى نخواهند شد (16)

و اما ثمودیان پس آنان را راهبرى كردیم و[لى] كوردلى را بر هدایت ترجیح دادند پس به [كیفر] آنچه مرتكب مى‏شدند صاعقه عذاب خفت ‏آور آنان را فرو گرفت (17)

و كسانى را كه ایمان آورده بودند و پروا مى‏داشتند رهانیدیم (18)

و [یاد كن] روزى را كه دشمنان خدا به سوى آتش گرد آورده و بازداشت [و دسته دسته تقسیم] مى‏شوند (19)

تا چون بدان رسند گوششان و دیدگانشان و پوستشان به آنچه مى‏كرده‏اند بر ضدشان گواهى دهند (20)

و به پوست [بدن] خود مى‏گویند چرا بر ضد ما شهادت دادید مى‏گویند همان خدایى كه هر چیزى را به زبان درآورده ما را گویا گردانیده است و او نخستین بار شما را آفرید و به سوى او برگردانیده مى‏شوید (21)

و [شما] از اینكه مبادا گوش و دیدگان و پوستتان بر ضد شما گواهى دهند [گناهانتان را] پوشیده نمى‏داشتید لیكن گمان داشتید كه خدا بسیارى از آنچه را كه مى‏كنید نمى‏داند (22)

و همین بود گمانتان كه در باره پروردگارتان بردید شما را هلاك كرد و از زیانكاران شدید (23)

پس اگر شكیبایى نمایند جایشان در آتش است و اگر از در پوزش در آیند مورد اجابت قرار نمى‏گیرند (24)

و كسانى كه كافر شدند گفتند به این قرآن گوش مدهید و سخن لغو در آن اندازید شاید شما پیروز شوید (26)

و قطعاً كسانى را كه كافر شده‏اند عذابى سخت مى‏چشانیم و حتماً آنها را به بدتر از آنچه مى‏كرده‏اند جزا مى‏دهیم (27)

آرى سزاى دشمنان خدا همان آتش است كه در آن منزل همیشگى دارند [این] جزا به كیفر آن است كه نشانه‏هاى ما را انكار مى‏كردند (28)

و كسانى كه كفر ورزیدند گفتند پروردگارا آن دو [گمراه‏گرى] از جِن و اِنس كه ما را گمراه كردند به ما نشان ده تا آنها را زیر قدمهایمان بگذاریم تا زبون شوند (29)

در حقیقت كسانى كه گفتند پروردگار ما خداست‏ سپس ایستادگى كردند فرشتگان بر آنان فرود مى‏آیند [و مى‏گویند] هان بیم مدارید و غمگین مباشید و به بهشتى كه وعده یافته بودید شاد باشید (30)

در زندگى دنیا و در آخرت دوستانتان ماییم و هر چه دلهایتان بخواهد در [بهشت] براى شماست و هر چه خواستار باشید در آنجا خواهید داشت (31)

روزى آماده‏اى از سوى آمرزنده مهربان است (32)

و كیست ‏خوش گفتارتر از آن كس كه به سوى خدا دعوت نماید و كار نیك كند و گوید من [در برابر خدا] از تسلیم‏ شدگانم (33)

و نیكى با بدى یكسان نیست [بدى را] آنچه خود بهتر است دفع كن آنگاه كسى كه میان تو و میان او دشمنى است گویى دوستى یكدل مى‏گردد (34)

و این [خصلت] را جز كسانى كه شكیبا بوده‏اند نمى‏یابند و آن را جز صاحب بهره‏اى بزرگ نخواهد یافت (35)

و اگر دمدمه‏اى از شیطان تو را از جاى در آورد پس به خدا پناه ببر كه او خود شنواى داناست (36)

و از نشانه‏هاى [حضور] او شب و روز و خورشید و ماه است نه براى خورشید سجده كنید و نه براى ماه و اگر تنها او را مى‏پرستید آن خدایى را سجده كنید كه آنها را خلق كرده است (37)

پس اگر كبر ورزیدند كسانى كه در پیشگاه پروردگار تواند شبانه ‏روز او را نیایش مى‏كنند و خسته نمى‏شوند (38)

و از [دیگر] نشانه‏هاى او این است كه تو زمین را فسرده [خشک] مى‏بینى و چون باران بر آن فرو ریزیم به جنبش در آید و بر دمد؛ آرى همان كسى كه آن را زندگى بخشید قطعاً زنده ‏كننده مردگان است در حقیقت او بر هر چیزى تواناست (39)

كسانى كه در [فهم و ارائه] آیات ما كژ مى‏روند بر ما پوشیده نیستند آیا كسى كه در آتش افكنده مى‏شود بهتر است ‏یا كسى كه روز قیامت آسوده ‏خاطر مى‏آید؟!  هر چه مى‏خواهید بكنید كه او به آنچه انجام مى‏دهید بیناست! (40)

كسانى كه به این قرآن چون بدیشان رسید كفر ورزیدند [به كیفر خود مى‏رسند] و به راستى كه آن كتابى ارجمند است (41)

از پیش روى آن و از پشت‏ سرش باطل به سویش نمى‏آید وحى [نامه]اى است از حكیمى ستوده[صفات] (42)

به تو جز آنچه به پیامبران پیش از تو گفته شده است گفته نمى‏شود به راستى كه پروردگار تو داراى آمرزش و دارنده كیفرى پر درد است (43)

و اگر [این كتاب را] قرآنى غیر عربى گردانیده بودیم قطعاً مى‏گفتند چرا آیه‏هاى آن روشن بیان نشده كتابى غیر عربى و [مخاطب آن] عرب زبان بگو این [كتاب] براى كسانى كه ایمان آورده‏اند رهنمود و درمانى است و كسانى كه ایمان نمى‏آورند در گوشهایشان سنگینى است و قرآن برایشان نامفهوم است و [گویى] آنان را از جایى دور ندا مى‏دهند (44)

و به راستى موسى را كتاب [تورات] دادیم پس در آن اختلاف واقع شد و اگر از جانب پروردگارت فرمان [مهلت] سبقت نگرفته بود قطعاً میانشان داورى شده بود و در حقیقت آنان در باره آن به شكى سخت دچارند (45)

هر كه كار شایسته كند به سود خود اوست و هر كه بدى كند به زیان خود اوست و پروردگار تو به بندگان [خود] ستمكار نیست (46)

دانستن هنگام رستاخیز فقط منحصر به اوست و میوه‏ها از غلافهایشان بیرون نمى‏آیند و هیچ مادینه‏اى بار نمى‏گیرد و بار نمى‏گذارد مگر آنكه او به آن علم دارد و روزى كه [خدا] آنان را ندا مى‏دهد شریكان من كجایند مى‏گویند با بانگ رسا به تو مى‏گوییم كه هیچ گواهى از میان ما نیست (47)

و آنچه از پیش مى‏خواندند از [نظر] آنان ناپدید مى‏شود و مى‏دانند كه آنان را روى گریز نیست (48)

انسان از دعاى خیر خسته نمى‏شود و چون آسیبى به او رسد مایوس [و] نومید مى‏گردد (49)

و اگر از جانب خود رحمتى پس از زیانى كه به او رسیده است بچشانیم قطعاً خواهد گفت من سزاوار آنم و گمان ندارم كه رستاخیز برپا شود و اگر هم به سوى پروردگارم بازگردانیده شوم قطعاً نزد او برایم خوبى خواهد بود پس بدون شك كسانى را كه كفران كرده‏اند به آنچه انجام داده‏اند آگاه خواهیم كرد و مسلماً از عذابى سخت به آنان خواهیم چشانید (50)

و چون انسان را نعمت بخشیم روى برتابد و خود را كنار كشد و چون آسیبى بدو رسد دست به دعاى فراوان بردارد (51)

بگو به من خبر دهید اگر [قرآن] از نزد خدا [آمده] باشد و آن را انكار كرده باشید چه كسى گمراه‏تر از آن كس خواهد بود كه به مخالفتى دور و دراز [دچار] آمده باشد (52)

به زودى نشانه‏هاى خود را در افقها[ى گوناگون] و در دلهایشان بدیشان خواهیم نمود تا برایشان روشن گردد كه او خود حق است آیا كافى نیست كه پروردگارت خود شاهد هر چیزى است (53)

آرى آنان در لقاى پروردگارشان تردید دارند آگاه باش كه مسلماً او به هر چیزى احاطه دارد (54)

نوشته شده در تاریخ شنبه 14 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()