به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

نازل شدن [این كتاب] از جانب خداى شكست‏ ناپذیر سنجیده ‏كار است (1)

ما [این] كتاب را به حق به سوى تو فرود آوردیم پس خدا را در حالى كه اعتقاد [خود] را براى او خالص‏ كننده‏اى عبادت كن (2)

آگاه باشید آیین پاك از آن خداست و كسانى كه به جاى او دوستانى براى خود گرفته‏اند [به این بهانه كه] ما آنها را جز براى اینكه ما را هر چه بیشتر به خدا نزدیك گردانند نمى‏پرستیم البته خدا میان آنان در باره آنچه كه بر سر آن اختلاف دارند داورى خواهد كرد در حقیقت‏ خدا آن كسى را كه دروغ‏ پرداز ناسپاس است هدایت نمى‏كند (3)

اگر خدا مى‏خواست براى خود فرزندى بگیرد قطعاً از [میان] آنچه خلق مى‏كند آنچه را مى‏خواست بر مى‏گزید منزه است او، اوست‏ خداى یگانه قهار (4)

آسمانها و زمین را به حق آفرید شب را به روز در مى‏پیچد و روز را به شب در مى‏پیچد و آفتاب و ماه را تسخیر كرد هر كدام تا مدتى معین روانند آگاه باش كه او همان شكست ‏ناپذیر آمرزنده است (5)

شما را از نفسى واحد آفرید سپس جفتش را از آن قرار داد و براى شما از دامها هشت قسم پدید آورد شما را در شكم هاى مادرانتان آفرینشى پس از آفرینشى [دیگر] در تاریكی هاى سه گانه [مَشیمه و رحم و شكم] خلق كرد این است‏ خدا پروردگار شما فرمانروایى [و حكومت مطلق] از آن اوست ‏خدایى جز او نیست پس چگونه [و كجا از حق] برگردانیده مى‏شوید (6)

اگر كفر ورزید خدا از شما سخت بى‏ نیاز است و براى بندگانش كفران را خوش نمى‏دارد و اگر سپاس دارید آن را براى شما مى‏پسندد و هیچ بردارنده‏اى بار [گناه] دیگرى را برنمى‏دارد آنگاه بازگشت‏شما به سوى پروردگارتان است و شما را به آنچه مى‏كردید خبر خواهد داد كه او به راز دلها داناست (7)

و چون به انسان آسیبى رسد پروردگارش را در حالى كه به سوى او بازگشت‏ كننده است مى‏خواند سپس چون او را از جانب خود نعمتى عطا كند آن [مصیبتى] را كه در رفع آن پیشتر به درگاه او دعا مى‏كرد فراموش مى‏نماید و براى خدا همتایانى قرار مى‏دهد تا [خود و دیگران را] از راه او گمراه گرداند بگو به كفرت اندكى برخوردار شو كه تو از اهل آتشى (8)

[آیا چنین كسى بهتر است] یا آن كسى كه او در طول شب در سجده و قیام اطاعت [خدا] مى‏كند [و] از آخرت مى‏ترسد و رحمت پروردگارش را امید دارد بگو آیا كسانى كه مى‏دانند و كسانى كه نمى‏دانند یكسانند تنها خردمندانند كه پندپذیرند (9)

بگو اى بندگان من كه ایمان آورده‏اید از پروردگارتان پروا بدارید براى كسانى كه در این دنیا خوبى كرده‏اند نیكى خواهد بود و زمین خدا فراخ است بى‏تردید شكیبایان پاداش خود را بى‏حساب [و] به تمام خواهند یافت (10)

بگو من مامورم كه خدا را در حالى كه آیینم را براى او خالص گردانیده‏ام بپرستم (11)

و مامورم كه نخستین مسلمانان باشم (12)

بگو من اگر به پروردگارم عصیان ورزم از عذاب روزى هولناك مى‏ترسم (13)

بگو خدا را مى‏پرستم در حالى كه دینم را براى او بى‏آلایش مى‏گردانم (14)

پس هر چه را غیر از او مى‏خواهید بپرستید [ولى به آنان] بگو زیانكاران در حقیقت كسانى‏اند كه به خود و كسانشان در روز قیامت زیان رسانده‏اند آرى این همان خسران آشكار است (15)

آنها از بالاى سرشان چترهایى از آتش خواهند داشت و از زیر پایشان [نیز] طبق‏هایى [آتشین است] این [كیفرى] است كه خدا بندگانش را به آن بیم مى‏دهد اى بندگان من از من بترسید (16)

و[لى] آنان كه خود را از طاغوت به دور مى‏دارند تا مبادا او را بپرستند و به سوى خدا بازگشته‏اند آنان را مژده باد پس بشارت ده به آن بندگان من كه (17)

به سخن گوش فرا مى‏دهند و بهترین آن را پیروى مى‏كنند اینانند كه خدایشان راه نموده و اینانند همان خردمندان (18)

پس آیا كسى كه فرمان عذاب بر او واجب آمده [كجا روى رهایى دارد] آیا تو كسى را كه در آتش است مى‏رهانى؟! (19)

لیكن كسانى كه از پروردگارشان پروا داشتند براى ایشان غرفه‏هایى است كه بالاى آنها غرفه‏هایى [دیگر] بنا شده است نهرها از زیر آن روان است وعده خداست‏خدا خلاف وعده نمى‏كند (20)

مگر ندیده‏اى كه خدا از آسمان آبى فرود آورد پس آن را به چشمه‏هایى كه در [طبقات زیرین] زمین است راه داد آنگاه به وسیله آن كشتزارى را كه رنگهاى آن گوناگون است بیرون مى‏آورد سپس خشك مى‏گردد آنگاه آن را زرد مى‏بینى سپس خاشاكش مى‏گرداند قطعاً در این [دگرگونیها] براى صاحبان خرد عبرتى است (21)

پس آیا كسى كه خدا سینه‏اش را براى [پذیرش] اسلام گشاده و [در نتیجه] برخوردار از نورى از جانب پروردگارش مى‏باشد [همانند فرد تاریكدل است] پس واى بر آنان كه از سخت‏ دلى یاد خدا نمى‏كنند اینانند كه در گمراهى آشكارند (22)

خدا زیباترین سخن را [به صورت] كتابى متشابه متضمن وعد و وعید نازل كرده است آنان كه از پروردگارشان مى‏هراسند پوست بدنشان از آن به لرزه مى‏افتد سپس پوستشان و دلشان به یاد خدا نرم مى‏گردد این است هدایت‏ خدا هر كه را بخواهد به آن راه نماید و هر كه را خدا گمراه كند او را راهبرى نیست (23)

پس آیا آن كس كه [به جاى دستها] با چهره خود گزند عذاب را روز قیامت دفع مى‏كند [مانند كسى است كه از عذاب ایمن است] و به ستمگران گفته مى‏شود آنچه را كه دستاوردتان بوده است بچشید (24)

كسانى [هم] كه پیش از آنان بودند به تكذیب پرداختند و از آنجا كه حدس نمى‏زدند عذاب برایشان آمد (25)

پس خدا در زندگى دنیا رسوایى را به آنان چشانید و اگر مى‏دانستند قطعاً عذاب آخرت بزرگتر است (26)

و در این قرآن از هر گونه مَثَلى براى مردم آوردیم باشد كه آنان پند گیرند (27)

قرآنى عربى بى ‏هیچ كژى باشد كه آنان راه تقوا پویند (28)

خدا مثلى زده است مردى است كه چند خواجه ناسازگار در [مالكیت] او شركت دارند [و هر یك او را به كارى مى‏گمارند] و مردى است كه تنها فرمانبر یك مرد است آیا این دو در مَثَل یكسانند سپاس خداى را [نه] بلكه بیشترشان نمى‏دانند (29)

قطعا تو خواهى مرد و آنان [نیز] خواهند مرد (30)

سپس شما روز قیامت پیش پروردگارتان مجادله خواهید كرد (31)

پس كیست‏ستمگرتر از آن كس كه بر خدا دروغ بست و [سخن] راست را چون به سوى او آمد دروغ پنداشت آیا جاى كافران در جهنم نیست (32)

و آن كس كه راستى آورد و آن را باور نمود آنانند كه خود پرهیزگارانند (33)

براى آنان هر چه بخواهند پیش پروردگارشان خواهد بود این است پاداش نیكوكاران (34)

تا خدا بدترین عملى را كه كرده‏اند از ایشان بزداید و آنان را به بهترین كارى كه مى‏كرده‏اند پاداش دهد (35)

آیا خدا كفایت‏ كننده بنده‏اش نیست و [كافران] تو را از آنها كه غیر اویند مى‏ترسانند و هر كه را خدا گمراه گرداند برایش راهبرى نیست (36)

و هر كه را خدا هدایت كند گمراه ‏كننده‏اى ندارد مگر خدا نیست كه نیرومند كیفر خواه است (37)

و اگر از آنها بپرسى چه كسى آسمانها و زمین را خلق كرده قطعاً خواهند گفت‏ خدا بگو [هان] چه تصور مى‏كنید اگر خدا بخواهد صدمه‏اى به من برساند آیا آنچه را به جاى خدا مى‏خوانید مى‏توانند صدمه او را برطرف كنند یا اگر او رحمتى براى من اراده كند آیا آنها مى‏توانند رحمتش را بازدارند بگو خدا مرا بس است اهل توكل تنها بر او توكل مى‏كنند (38)

بگو اى قوم من شما بر حسب امكانات خود عمل كنید من [نیز] عمل مى‏كنم ‏پس به زودى خواهید دانست (39)

[كه] چه كس را عذابى كه رسوایش كند خواهد آمد و عذابى پایدار بر او نازل مى‏شود (40)

ما این كتاب را براى [رهبرى] مردم به حق بر تو فرو فرستادیم پس هر كس هدایت ‏شود به سود خود اوست و هر كس بیراهه رود تنها به زیان خودش گمراه مى‏شود و تو بر آنها وكیل نیستى (41)

خدا روح مردم را هنگام مرگشان به تمامى باز مى‏ستاند و [نیز] روحى را كه در [موقع] خوابش نمرده است [قبض مى‏كند] پس آن [نفسى] را كه مرگ را بر او واجب كرده نگاه مى‏دارد و آن دیگر [نفسها] را تا هنگامى معین [به سوى زندگى دنیا] بازپس مى‏فرستد قطعاً در این [امر] براى مردمى كه مى‏اندیشند نشانه‏هایى [از قدرت خدا]ست (42)

یا غیر از خدا شفاعتگرانى براى خود گرفته‏اند بگو آیا هر چند اختیار چیزى را نداشته باشند و نیندیشند (43)

بگو شفاعت‏ یكسره از آن خداست فرمانروایى آسمانها و زمین خاص اوست ‏سپس به سوى او باز گردانیده مى‏شوید (44)

و چون خدا به تنهایى یاد شود دلهاى كسانى كه به آخرت ایمان ندارند منزجر مى‏گردد و چون كسانى غیر از او یاد شوند بناگاه آنان شادمانى مى‏كنند (45)

بگو بار الها اى پدیدآورنده آسمانها و زمین [اى] داناى نهان و آشكار تو خود در میان بندگانت بر سر آنچه اختلاف مى‏كردند داورى مى‏كنى (46)

و اگر آنچه در زمین است ‏یكسره براى كسانى كه ظلم كرده‏اند باشد و نظیرش [نیز] با آن باشد قطعاً [همه] آن را براى رهایى خودشان از سختى عذاب روز قیامت ‏خواهند داد و آنچه تصور[ش را] نمى‏كردند از جانب خدا بر ایشان آشكار مى‏گردد (47)

و [نتیجه] گناهانى كه مرتكب شده‏اند برایشان ظاهر مى‏شود و آنچه را كه بدان ریشخند مى‏كردند آنها را فرا مى‏گیرد (48)

و چون انسان را آسیبى رسد ما را فرا مى‏خواند سپس چون نعمتى از جانب خود به او عطا كنیم مى‏گوید تنها آن را به دانش خود یافته‏ام نه چنان است‏بلكه آن آزمایشى است ولى بیشترشان نمى‏دانند (49)

قطعاً كسانى كه پیش از آنان بودند [نیز] این [سخن] را گفتند و آنچه به دست آورده بودند كارى برایشان نكرد (50)

تا [آنكه] كیفر آنچه مرتكب شده بودند بدیشان رسید و كسانى از این [گروه] كه ستم كرده‏اند به زودى نتایج‏سوء آنچه مرتكب شده‏اند بدیشان خواهد رسید و آنان درمانده‏كننده [ما] نیستند (51)

آیا ندانسته‏اند كه خداست كه روزى را براى هر كس كه بخواهد گشاده یا تنگ مى‏گرداند قطعاً در این [اندازه‏گیرى] براى مردمى كه ایمان دارند نشانه‏هایى [از حكمت] است (52)

بگو اى بندگان من كه بر خویشتن زیاده‏ روى روا داشته‏اید از رحمت‏ خدا نومید مشوید در حقیقت ‏خدا همه گناهان را مى‏آمرزد كه او خود آمرزنده مهربان است (53)

و پیش از آنكه شما را عذاب در رسد و دیگر یارى نشوید به سوى پروردگارتان بازگردید و تسلیم او شوید (54)

و پیش از آنكه به طور ناگهانى و در حالى كه حدس نمى‏زنید شما را عذاب دررسد نیكوترین چیزى را كه از جانب پروردگارتان به سوى شما نازل آمده است پیروى كنید (55)

تا آنكه [مبادا] كسى بگوید دریغا بر آنچه در حضور خدا كوتاهى ورزیدم بى‏تردید من از ریشخندكنندگان بودم (56)

یا بگوید اگر خدایم هدایت مى‏كرد مسلماً از پرهیزگاران بودم (57)

یا چون عذاب را ببیند بگوید كاش مرا برگشتى بود تا از نیكوكاران مى‏شدم (58)

[به او گویند] آرى نشانه‏هاى من بر تو آمد و آنها را تكذیب كردى و تكبر ورزیدى و از [جمله] كافران شدى (59)

و روز قیامت كسانى را كه بر خدا دروغ بسته‏اند رو سیاه مى‏بینى آیا جاى سركشان در جهنم نیست (60)

و خدا كسانى را كه تقوا پیشه كرده‏اند به [پاس] كارهایى كه مایه رستگارى‏شان بوده نجات مى‏دهد عذاب به آنان نمى‏رسد و غمگین نخواهند گردید (61)

خدا آفریدگار هر چیزى است و اوست كه بر هر چیز نگهبان است (62)

كلیدهاى آسمان و زمین از آن اوست و كسانى كه نشانه‏هاى خدا را انكار كردند آنانند كه زیانكارانند (63)

بگو اى نادانان آیا مرا وادار مى‏كنید كه جز خدا را بپرستم (64)

و قطعاً به تو و به كسانى كه پیش از تو بودند وحى شده است اگر شرك ورزى حتما كردارت تباه و مسلما از زیانكاران خواهى شد (65)

بلكه خدا را بپرست و از سپاسگزاران باش (66)

و خدا را آنچنان كه باید به بزرگى نشناخته‏اند و حال آنكه روز قیامت زمین یكسره در قبضه [قدرت] اوست و آسمانها در پیچیده به دست اوست او منزه است و برتر است از آنچه [با وى] شریك مى‏گردانند (67)

و در صور دمیده مى‏شود پس هر كه در آسمانها و هر كه در زمین است بیهوش درمى‏افتد مگر كسى كه خدا بخواهد سپس بار دیگر در آن دمیده مى‏شود و بناگاه آنان بر پاى ایستاده مى‏نگرند (68)

و زمین به نور پروردگارش روشن گردد و كارنامه [اعمال در میان] نهاده شود و پیامبران و شاهدان را بیاورند و میانشان به حق داورى گردد و مورد ستم قرار نگیرند (69)

و هر كسى [نتیجه] آنچه انجام داده است به تمام بیابد و او به آنچه مى‏كنند داناتر است (70)

و كسانى كه كافر شده‏اند گروه گروه به سوى جهنم رانده شوند تا چون بدان رسند درهاى آن [به رویشان] گشوده گردد و نگهبانانش به آنان گویند مگر فرستادگانى از خودتان بر شما نیامدند كه آیات پروردگارتان را بر شما بخوانند و به دیدار چنین روزى شما را هشدار دهند گویند چرا ولى فرمان عذاب بر كافران واجب آمد (71)

و گفته شود از درهاى دوزخ درآیید جاودانه در آن بمانید وه چه بد [جایى] است جاى سركشان (72)

و كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته‏اند گروه گروه به سوى بهشت ‏سوق داده شوند تا چون بدان رسند و درهاى آن [به رویشان] گشوده گردد و نگهبانان آن به ایشان گویند سلام بر شما خوش آمدید در آن درآیید [و] جاودانه [بمانید] (73)

گویند سپاس خدایى را كه وعده‏اش را بر ما راست گردانید و سرزمین [بهشت] را به ما میراث داد از هر جاى آن باغ [پهناور] كه بخواهیم جاى مى‏گزینیم چه نیك است پاداش عمل‏كنندگان (74)

و فرشتگان را مى‏بینى كه پیرامون عرش به ستایش پروردگار خود تسبیح مى‏گویند و میانشان به حق داورى مى‏گردد و گفته مى‏شود سپاس ویژه پروردگار جهانیان است (75)

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 15 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()