به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

سپاس خداى را كه پدید آورنده آسمان و زمین است [و] فرشتگان را كه داراى بالهاى دوگانه و سه‏گانه و چهارگانه‏اند پیام‏ آورنده قرار داده است در آفرینش هر چه بخواهد مى‏افزاید زیرا خدا بر هر چیزى تواناست! (1)

هر رحمتى را كه خدا براى مردم گشاید باز دارنده‏اى براى آن نیست و آنچه را كه باز دارد پس از [باز گرفتن] گشاینده‏اى ندارد و اوست همان شكست‏ ناپذیر سنجیده‏كار! (2)

اى مردم نعمت‏ خدا را بر خود یاد كنید آیا غیر از خدا آفریدگارى است كه شما را از آسمان و زمین روزى دهد خدایى جز او نیست پس چگونه [از حق] انحراف مى‏یابید؟! (3)

و اگر تو را تكذیب كنند قطعاً پیش از تو [هم] فرستادگانى تكذیب شدند و [همه] كارها به سوى خدا بازگردانیده مى‏شود. (4)

اى مردم همانا وعده خدا حق است زنهار تا این زندگى دنیا شما را فریب ندهد و زنهار تا [شیطان] فریبنده شما را در باره خدا نفریبد! (5)

در حقیقت ‏شیطان دشمن شماست‏ شما [نیز] او را دشمن گیرید [او] فقط دار و دسته خود را مى‏خواند تا آنها از یاران آتش باشند! (6)

كسانى كه كفر ورزیده‏اند عذابى سخت‏ خواهند داشت و كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند براى آنان آمرزش و پاداشى بزرگ است (7)

یا آن كس كه زشتى كردارش براى او آراسته شده و آن را زیبا مى‏بیند [مانند مؤمن نیكوكار است] خداست كه هر كه را بخواهد بى‏ راه مى‏گذارد و هر كه را بخواهد هدایت مى‏كند پس مبادا به سبب حسرتها[ی گوناگون - به خاطر شدت تاسف] بر آنان جانت [از كف] برود قطعاً خدا به آنچه مى‏كنند داناست! (8)

و خدا همان كسى است كه بادها را روانه مى‏كند پس [بادها] ابرى را بر مى‏انگیزند و [ما] آن را به سوى سرزمینى مرده راندیم و آن زمین را بدان [وسیله] پس از مرگش زندگى بخشیدیم رستاخیز [نیز] چنین است! (9)

هر كس سربلندى مى‏خواهد سربلندى یكسره از آن خداست‏سخنان پاكیزه به سوى او بالا مى‏رود و كار شایسته به آن رفعت مى‏بخشد و كسانى كه با حیله و مكر كارهاى بد مى‏كنند عذابى سخت‏خواهند داشت و نیرنگشان خود تباه مى‏گردد! (10)

و خدا[ست كه] شما را از خاكى آفرید سپس از نطفه‏اى آنگاه شما را جفت جفت گردانید و هیچ مادینه‏اى بار نمى‏گیرد و بار نمى‏نهد مگر به علم او و هیچ سالخورده‏اى عمر دراز نمى‏یابد و از عمرش كاسته نمى‏شود مگر آنكه در كتابى [مندرج] است در حقیقت این [كار] بر خدا آسان است. (11)

و دو دریا یكسان نیستند این یك شیرین تشنگى ‏زُدا [و] نوشیدنش گواراست و آن یك شور تلخ ‏مَزه است و از هر یك گوشتى تازه مى‏خورید و زیورى كه آن را بر خود مى‏پوشید بیرون مى‏آورید و كشتى را در آن موج ‏شكاف مى‏بینى تا از فضل او [روزى خود را] جستجو كنید و امید كه سپاس بگزارید! (12)

شب را به روز در مى‏آورد و روز را به شب در مى‏آورد و آفتاب و ماه را تسخیر كرده است [كه] هر یك تا هنگامى معین روانند این است ‏خداوند، پروردگار شما؛ فرمانروایى از آن اوست و كسانى را كه بجز او مى‏خوانید، مالك پوست هسته خرمایى [هم] نیستند! (13)

اگر آنها را بخوانید دعاى شما را نمى‏شنوند و اگر [فرضاً] بشنوند اجابتتان نمى‏كنند و روز قیامت‏ شِرك شما را انكار مى‏كنند و [هیچ كس] چون [خداى] آگاه تو را خبردار نمى‏كند (14)

اى مردم شما به خدا نیازمندید و خداست كه بى‏نیاز ستوده است (15)

و اگر بخواهد شما را مى‏برد و خلقى نو [بر سر كار] مى‏آورد (16)

و این [امر] براى خدا دشوار نیست (17)

و هیچ بار بردارنده‏اى بار [گناه] دیگرى را برنمى‏دارد و اگر سنگین بارى [دیگرى را به یارى] به سوى بارش فرا خواند، چیزى از آن برداشته نمى‏شود، هر چند خویشاوند باشد! [تو] تنها كسانى را كه از پروردگارشان در نهان مى‏ترسند و نماز برپا مى‏دارند هشدار مى‏دهى و هر كس پاكیزگى جوید تنها براى خود پاكیزگى مى‏جوید و فرجام [كارها] به سوى خداست (18)

و نابینا و بینا یكسان نیستند (19)

و نه تیرگیها و روشنایى (20)

و نه سایه و گرماى آفتاب (21)

و زندگان و مردگان یكسان نیستند خداست كه هر كه را بخواهد شنوا مى‏گرداند و تو كسانى را كه در گورهایند نمى‏توانى شنوا سازى (22)

تو جز هشدار دهنده‏اى [بیش] نیستى (23)

ما تو را بحق [به سِمَت] بشارتگر و هشدار دهنده گسیل داشتیم؛ و هیچ امتى نبوده مگر اینكه در آن هشدار دهنده‏اى گذشته است! (24)

و اگر تو را تكذیب كنند قطعاً كسانى كه پیش از آنها بودند [نیز] به تكذیب پرداختند پیامبرانشان دلایل آشكار و نوشته‏ها و كتاب روشن براى آنان آوردند (25)

آنگاه كسانى را كه كافر شده بودند فرو گرفتم؛ پس چگونه بود كیفر من؟! (26)

آیا ندیده‏اى كه خدا از آسمان آبى فرود آورد و به [وسیله] آن میوه‏هایى كه رنگهاى آنها گوناگون است بیرون آوردیم و از برخى كوهها راهها [و رگه‏ها]ى سپید و گلگون به رنگهاى مختلف و سیاه پر رنگ [آفریدیم] (27)

و از مردمان و جانوران و دامها كه رنگ هایشان همان گونه مختلف است [پدید آوردیم] از بندگان خدا تنها دانایانند كه از او مى‏ترسند آرى خدا ارجمند آمرزنده است! (28)

در حقیقت كسانى كه كتاب خدا را مى‏خوانند و نماز برپا مى‏دارند و از آنچه بدیشان روزى داده‏ایم نهان و آشكارا انفاق مى‏كنند امید به تجارتى بسته‏اند كه هرگز زوال نمى‏پذیرد. (29)

تا پاداششان را تمام بدیشان عطا كند و از فزون ‏بخشى خود در حق آنان بیفزاید كه او آمرزنده حق ‏شناس است (30)

و آنچه از كتاب به سوى تو وحى كرده‏ایم خود حق [و] تصدیق‏ كننده [كتابهاى] پیش از آن است قطعاً خدا نسبت به بندگانش آگاه بیناست (31)

سپس این كتاب را به آن بندگان خود كه [آنان را] برگزیده بودیم به میراث دادیم پس برخى از آنان بر خود ستمكارند و برخى از ایشان میانه‏رو و برخى از آنان در كارهاى نیك به فرمان خدا پیشگامند و این خود توفیق بزرگ است (32)

[در] بهشت هاى همیشگى [كه] به آنها در خواهند آمد در آنجا با دستبندهایى از زَر و مروارید زیور یابند و در آنجا جامه ‏شان پَرنیان خواهد بود (33)

و مى‏گویند سپاس خدایى را كه اندوه را از ما بِزدود به راستى پروردگار ما آمرزنده [و] حق‏شناس است (34)

همان [خدایى] كه ما را به فضل خویش در سراى ابدى جاى داد در اینجا رنجى به ما نمى‏رسد و در اینجا درماندگى به ما دست نمى‏دهد (35)

و[لى] كسانى كه كافر شده‏اند، آتش جهنم براى آنان خواهد بود؛ حكم به مرگ بر ایشان [جارى] نمى‏شود تا بمیرند، و نه عذاب آن از ایشان كاسته شود [آرى] هر ناسپاسى را چنین كیفر مى‏دهیم (36)

و آنان در آنجا فریاد بر مى‏آورند: «پروردگارا ما را بیرون بیاور تا غیر از آنچه مى‏كردیم كار شایسته كنیم!» مگر شما را [آن قدر] عمر دراز ندادیم كه هر كس كه باید در آن عبرت گیرد عبرت مى‏گرفت و [آیا] براى شما هشدار دهنده نیامد؟! پس بچشید كه براى ستمگران یاورى نیست! (37)

خدا[ست كه] داناى نهان آسمانها و زمین است و اوست كه به راز دلها داناست (38)

اوست آن كس كه شما را در این سرزمین جانشین گردانید پس هر كس كفر ورزد كفرش به زیان اوست و كافران را كفرشان جز دشمنى نزد پروردگارشان نمى‏افزاید و كافران را كفرشان غیر از زیان نمى‏افزاید (39)

بگو: «به من خبر دهید از شریكان خودتان كه به جاى خدا مى‏خوانید به من نشان دهید كه چه چیزى از زمین را آفریده‏اند یا آنان در [كار] آسمانها همكارى داشته‏اند؟! یا به ایشان كتابى داده‏ایم كه دلیلى بر [حقانیت] خود از آن دارند؟!» [نه] بلكه ستمكاران جز فریب به یكدیگر وعده نمى‏دهند! (40)

همانا خدا آسمانها و زمین را نگاه مى‏دارد تا نیفتند و اگر بیفتند بعد از او هیچ كس آنها را نگاه نمى‏دارد اوست بردبار آمرزنده (41)

و با سوگندهاى سخت‏ خود به خدا سوگند یاد كردند كه اگر هر آینه هشدار دهنده‏اى براى آنان بیاید قطعاً از هر یك از امتها[ى دیگر] راه ‏یافته‏تر شوند و[لى] چون هشدار دهنده‏اى براى ایشان آمد جز بر نفرتشان نیفزود (42)

[انگیزه] این كارشان فقط گردنكشى در [روى] زمین و نیرنگ زشت بود؛ و نیرنگ زشت جز [دامن] صاحبش را نگیرد؛ پس آیا جز سنت [و سرنوشت‏ شوم] پیشینیان را انتظار مى‏برند و هرگز براى سنت‏ خدا دگرگونى نخواهى یافت (43)

آیا در زمین نگردیده‏اند تا فرجام [كار] كسانى را كه پیش از ایشان [زیسته] و نیرومندتر از ایشان بودند بنگرند؟! و هیچ چیز نه در آسمانها و نه در زمین خدا را درمانده نكرده است چرا كه او همواره داناى تواناست! (44)

و اگر خدا مردم را به [سزاى] آنچه انجام داده‏اند مؤاخذه مى‏كرد هیچ جنبنده‏اى را بر پشت زمین باقى نمى‏گذاشت ولى تا مدتى معین مهلتشان مى‏دهد و چون اجلشان فرا رسد خدا به [كار] بندگانش بیناست! (45)

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 18 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()