به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

اى پیامبر از خدا پروا بدار و كافران و منافقان را فرمان مبر كه خدا همواره داناى حكیم است (1)

و آنچه را كه از جانب پروردگارت به سوى تو وحى مى‏شود پیروى كن كه خدا همواره به آنچه مى‏كنید آگاه است (2)

و بر خدا توکل كن همین بس كه خدا نگهبان [تو]ست (3)

خداوند براى هیچ مردى در درونش دو دل ننهاده است و آن همسرانتان را كه مورد ظُهار قرار مى‏دهید مادران شما نگردانیده؛ و پسر خواندگانتان را پسران [واقعى] شما قرار نداده است؛ این گفتار شما به زبان شماست و[لى] خدا حقیقت را مى‏گوید و او[ست كه] به راه راست هدایت مى‏كند (4)

آنان را به [نام] پدرانشان بخوانید كه این نزد خدا عادلانه‏تر است و اگر پدرانشان را نمى‏شناسید پس برادران دینى و موالى شمایند و در آنچه اشتباهاً مرتكب آن شده‏اید بر شما گناهى نیست ولى در آنچه دلهایتان عمد داشته است [مسؤولید] و خداست كه همواره آمرزنده مهربان است (5)

پیامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر [و نزدیكتر] است و همسرانش مادران ایشانند و خویشاوندان [طبق] كتاب خدا بعضى [نسبت] به بعضى اولویت دارند [و] بر مؤمنان و مهاجران [مقدمند] مگر آنكه بخواهید به دوستان [مؤمن] خود [وصیت ‏یا] احسانى كنید و این در كتاب [خدا] نگاشته شده است (6)

و [یاد كن] هنگامى را كه از پیامبران پیمان گرفتیم و از تو و از نوح و ابراهیم و موسى و عیسى پسر مریم و از [همه] آنان پیمانى استوار گرفتیم (7)

تا راستان را از صِدقشان باز پرسد و براى كافران عذابى دردناك آماده كرده است (8)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید نعمت ‏خدا را بر خود به یاد آرید آنگاه كه لشكرهایى به سوى شما [در] آمدند پس بر سر آنان تندبادى و لشكرهایى كه آنها را نمى‏دیدید فرستادیم و خدا به آنچه مى‏كنید همواره بیناست (9)

هنگامى كه از بالاى [سر] شما و از زیر [پاى] شما آمدند و آنگاه كه چشم ها خیره شد و جان ها به گلوگاه ها رسید و به خدا گمان هایى [نابجا] مى‏بردید (10)

آنجا [بود كه] مؤمنان در آزمایش قرار گرفتند و سخت تكان خوردند (11)

و هنگامى كه منافقان و كسانى كه در دلهایشان بیمارى است مى‏گفتند: «خدا و فرستاده‏اش جز فریب به ما وعده‏اى ندادند!» (12)

و چون گروهى از آنان گفتند: «اى مردم مدینه دیگر شما را جاى درنگ نیست برگردید!» و گروهى از آنان از پیامبر اجازه مى‏خواستند و مى‏گفتند: «خانه‏هاى ما بى‏حفاظ است!» و[لى خانه‏هایشان] بى‏حفاظ نبود [آنان] جز گریز [از جهاد] چیزى نمى‏خواستند (13)

و اگر از اطراف [مدینه] مورد هجوم واقع مى‏شدند و آنگاه آنان را به ارتداد مى‏خواندند قطعاً آن را مى‏پذیرفتند! و جز اندكى در این [كار] درنگ نمى‏كردند! (14)

با آنكه قبلاً با خدا سخت پیمان بسته بودند كه پشت [به دشمن] نكنند و پیمان خدا همواره بازخواست دارد (15)

بگو: اگر از مرگ یا كشته شدن بگریزید هرگز این گریز براى شما سود نمى‏بخشد و در آن صورت جز اندكى برخوردار نخواهید شد (16)

بگو: چه كسى مى‏تواند در برابر خدا از شما حمایت كند؟ اگر او بخواهد براى شما بد بیاورد یا بخواهد شما را رحمت كند و غیر از خدا براى خود یار و یاورى نخواهند یافت (17)

خداوند كارشكنان [و مانع ‏شوندگان] شما و آن كسانى را كه به برادرانشان مى گفتند: «نزد ما بیایید» و جز اندكى روى به جنگ نمى‏آورند [خوب] مى‏شناسد (18)

بر شما بخیل هستند و چون خطر فرا رسد آنان را مى‏بینى كه مانند كسى كه مرگ او را فرو گرفته چشمانشان در حدقه مى‏چرخد [و] به سوى تو مى‏نگرند و چون ترس بر طرف شود شما را با زبان هایى تند نیش مى‏زنند بر مال حریصند آنان ایمان نیاورده‏اند و خدا اعمالشان را تباه گردانیده و این [كار] همواره بر خدا آسان است (19)

اینان [چنین] مى‏پندارند كه دسته‏هاى دشمن نرفته‏اند و اگر دسته‏هاى دشمن باز آیند آرزو مى‏كنند كاش میان اعراب بادیه‏ نشین بودند و از اخبار [مربوط به] شما جویا مى‏شدند و اگر در میان شما بودند جز اندكى جنگ نمى‏كردند (20)

قطعاً براى شما در [اقتدا به] رسول خدا سرمشقى نیكوست براى آن كس كه به خدا و روز بازپسین امید دارد و خدا را فراوان یاد مى‏كند (21)

و چون مؤمنان دسته‏هاى دشمن را دیدند گفتند: «این همان است كه خدا و فرستاده‏اش به ما وعده دادند و خدا و فرستاده‏اش راست گفتند!» و جز بر ایمان و فرمانبردارى آنان نیفزود (22)

از میان مؤمنان مردانى‏اند كه به آنچه با خدا عهد بستند صادقانه وفا كردند برخى از آنان به شهادت رسیدند و برخى از آنها در [همین] انتظارند و [هرگز عقیده خود را] تبدیل نكردند (23)

تا خدا راستگویان را به [پاداش] راستى‏شان پاداش دهد و منافقان را اگر بخواهد عذاب كند یا بر ایشان ببخشاید كه خدا همواره آمرزنده مهربان است (24)

و خداوند آنان را كه كفر ورزیده‏اند بى‏ آنكه به مالى رسیده باشند به خشم [و حسرت] برگرداند و خدا [زحمت] جنگ را از مؤمنان برداشت و خدا همواره نیرومند شكست‏ ناپذیر است (25)

و كسانى از اهل كتاب را كه با [مشركان] همپشتى كرده بودند از دژهایشان به زیر آورد و (كارشان به جایى رسید كه) در دلهایشان هراس افكند گروهى را مى‏كشتید و گروهى را اسیر مى‏كردید (26)

و زمینشان و خانه‏ها و اموالشان و سرزمینى را كه در آن پا ننهاده بودید به شما میراث داد و خدا بر هر چیزى تواناست (27)

اى پیامبر به همسرانت بگو: اگر خواهان زندگى دنیا و زینت آنید بیایید تا مهرتان را بدهم و [خوش و] خرم شما را رها كنم (28)

و اگر خواستار خدا و فرستاده وى و سراى آخرتید پس به راستى خدا براى نیكوكاران شما پاداش بزرگى آماده گردانیده است (29)

اى همسران پیامبر هر كس از شما مبادرت به كار زشت آشكارى كند عذابش دو چندان خواهد بود و این بر خدا همواره آسان است (30)

و هر كس از شما خدا و فرستاده‏اش را فرمان برد و كار شایسته كند پاداشش را دو چندان مى‏دهیم و برایش روزى نیكو فراهم خواهیم ساخت (31)

اى همسران پیامبر شما مانند هیچ یك از زنان [دیگر] نیستید اگر سَرِ تقوا دارید؛ پس به ناز سخن مگویید تا آنكه در دلش بیمارى است، طمع ورزد و گفتارى شایسته گویید! (32)

و در خانه‏هایتان قرار گیرید و مانند روزگار جاهلیت قدیم زینت هاى خود را آشكار مكنید و نماز برپا دارید و زكات بدهید و خدا و فرستاده‏اش را فرمان برید خدا فقط مى‏خواهد آلودگى را از شما خاندان [پیامبر] بزداید و شما را پاك و پاكیزه گرداند (33)

و آنچه را كه از آیات خدا و [سخنان] حكمت[آمیز] در خانه‏هاى شما خوانده مى‏شود یاد كنید در حقیقت‏ خدا همواره دقیق و آگاه است (34)

مردان و زنان مسلمان و مردان و زنان با ایمان و مردان و زنان عبادت ‏پیشه و مردان و زنان راستگو و مردان و زنان شكیبا و مردان و زنان فروتن و مردان و زنان صدقه ‏دهنده و مردان و زنان روزه‏دار و مردان و زنان پاكدامن و مردان و زنانى كه خدا را فراوان یاد مى‏كنند خدا براى [همه] آنان آمرزشى و پاداشى بزرگ فراهم ساخته است (35)

و هیچ مرد و زن مؤمنى را نرسد كه چون خدا و فرستاده‏اش به كارى فرمان دهند براى آنان در كارشان اختیارى باشد و هر كس خدا و فرستاده‏اش را نافرمانى كند قطعاً دچار گمراهى آشكارى گردیده است (36)

و آنگاه كه به كسى كه خدا بر او نعمت ارزانى داشته بود و تو [نیز] به او نعمت داده بودى مى‏گفتى: «همسرت را پیش خود نگاه دار و از خدا پروا بدار» و آنچه را كه خدا آشكار كننده آن بود در دل خود نهان مى‏كردى و از مردم مى‏ترسیدى با آنكه خدا سزاوارتر بود كه از او بترسى پس چون [زِید] از آن [زن] كام برگرفت [و او را ترك گفت] وى را به نكاح تو در آوردیم تا [در آینده] در مورد ازدواج مؤمنان با زنان پسرخواندگانشان چون آنان را طلاق گفتند گناهى نباشد و فرمان خدا صورت اجرا پذیرد (37)

بر پیامبر در آنچه خدا براى او فرض گردانیده گناهى نیست [این] سنت‏ خداست كه از دیر باز در میان گذشتگان [معمول] بوده و فرمان خدا همواره به اندازه مقرر [و متناسب با توانایى] است (38)

همان كسانى كه پیامهاى خدا را ابلاغ مى‏كنند و از او مى‏ترسند و از هیچ كس جز خدا بیم ندارند و خدا براى حسابرسى كفایت مى‏كند (39)

محمد پدر هیچ یك از مردان شما نیست ولى فرستاده خدا و خاتم پیامبران است و خدا همواره بر هر چیزى داناست (40)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید خدا را یاد كنید یادى بسیار (41)

و صبح و شام او را به پاكى بستایید (42)

اوست كسى كه با فرشتگان خود بر شما درود مى‏فرستد تا شما را از تاریكی ها به سوى روشنایى برآورد و به مؤمنان همواره مهربان است (43)

تَحیت شان روزى كه دیدارش كنند سلام خواهد بود و براى آنان پاداشى نیكو آماده كرده است (44)

اى پیامبر ما تو را [به سِمَت] گواه و بشارتگر و هشدار دهنده فرستادیم (45)

و دعوت‏ كننده به سوى خدا به فرمان او و چراغى تابناك (46)

و مؤمنان را مژده ده كه براى آنان از جانب خدا بخشایشى فراوان خواهد بود (47)

و كافران و منافقان را فرمان مبر و از آزارشان بگذر و بر خدا توکل كن و كارسازى [چون] خدا كفایت مى‏كند (48)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید اگر زنان مؤمن را به نكاح خود در آوردید آنگاه پیش از آنكه با آنان همخوابگى كنید طلاقشان دادید دیگر بر عهده آنها عده‏اى كه آن را بشمارید نیست پس مهرشان را بدهید و خوش و خرم آنها را رها كنید (49)

اى پیامبر ما براى تو آن همسرانى را كه مهرشان را داده‏اى حلال كردیم و [كنیزانى] را كه خدا از غنیمت جنگى در اختیار تو قرار داده و دختران عمویت و دختران عمه‏هایت و دختران دایى تو و دختران خاله‏هایت كه با تو مهاجرت كرده‏اند و زن مؤمنى كه خود را [داوطلبانه] به پیامبر ببخشد در صورتى كه پیامبر بخواهد او را به زنى گیرد [این ازدواج از روى بخشش] ویژه توست نه دیگر مؤمنان ما نیك مى‏دانیم كه در مورد زنان و كنیزانشان چه بر آنان مقرر كرده‏ایم تا براى تو مشكلى پیش نیاید و خدا همواره آمرزنده مهربان است (50)

نوبت هر كدام از آن زنها را كه مى‏خواهى به تاخیر انداز و هر كدام را كه مى‏خواهى پیش خود جاى ده و بر تو باكى نیست كه هر كدام را كه ترك كرده‏اى [دوباره] طلب كنى این نزدیكتر است براى اینكه چشمانشان روشن گردد و دلتنگ نشوند و همگى‏شان به آنچه به آنان داده‏اى خشنود گردند و آنچه در دلهاى شماست ‏خدا مى‏داند و خدا همواره داناى بردبار است (51)

از این پس دیگر [گرفتن] زنان و نیز اینكه به جاى آنان زنان دیگرى بر تو حلال نیست هر چند زیبایى آنها براى تو مورد پسند افتد به استثناى كنیزان و خدا همواره بر هر چیزى مراقب است (52)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید داخل اتاق هاى پیامبر مشوید مگر آنكه براى [خوردن] طعامى به شما اجازه داده شود [آن هم] بى‏آنكه در انتظار پخته ‏شدن آن باشید ولى هنگامى كه دعوت شدید داخل گردید و وقتى غذا خوردید پراكنده شوید بى‏آنكه سرگرم سخنى گردید این [رفتار] شما پیامبر را مى‏رنجاند و[لى] از شما شرم مى‏دارد و حال آنكه خدا از حق[گویى] شرم نمى‏كند و چون از زنان [پیامبر] چیزى خواستید از پشت پرده از آنان بخواهید این براى دلهاى شما و دلهاى آنان پاكیزه‏تر است و شما حق ندارید رسول خدا را برنجانید و مطلقاً [نباید] زنانش را پس از [مرگ] او به نكاح خود در آورید چرا كه این [كار] نزد خدا همواره [گناهى] بزرگ است (53)

اگر چیزى را فاش كنید یا آن را پنهان دارید قطعاً خدا به هر چیزى داناست (54)

بر زنان در مورد پدران و پسران و برادران و پسران برادران و پسران خواهران و زنان [هم كیش] و بردگانشان گناهى نیست [كه دیده شوند] و باید از خدا پروا بدارید كه خدا همواره بر هر چیزى گواه است (55)

خدا و فرشتگانش بر پیامبر درود مى‏فرستند اى كسانى كه ایمان آورده‏اید بر او درود فرستید و به فرمانش بخوبى گردن نهید (56)

بى‏گمان كسانى كه خدا و پیامبر او را آزار مى‏رسانند خدا آنان را در دنیا و آخرت لعنت كرده و برایشان عذابى خفت ‏آور آماده ساخته است (57)

و كسانى كه مردان و زنان مؤمن را بى‏آنكه مرتكب [عمل زشتى] شده باشند آزار مى‏رسانند قطعاً تهمت و گناهى آشكار به گردن گرفته‏اند (58)

اى پیامبر به زنان و دخترانت و به زنان مؤمنان بگو: پوشش هاى خود را بر خود فروتر گیرند این براى آنكه شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند [به احتیاط] نزدیكتر است و خدا آمرزنده مهربان است (59)

اگر منافقان و كسانى كه در دلهایشان مرضى هست و شایعه ‏افكنان در مدینه [از كارشان] باز نایستند تو را سخت بر آنان مسلط مى‏كنیم تا جز [مدتى] اندك در همسایگى تو نپایند (60)

از رحمت‏ خدا دور گردیده و هر كجا یافته شوند گرفته و سخت كشته خواهند شد (61)

در باره كسانى كه پیشتر بوده‏اند [همین] سنت‏ خدا [جارى بوده] است و در سنت‏ خدا هرگز تغییرى نخواهى یافت (62)

مردم از تو درباره رستاخیز مى‏پرسند بگو علم آن فقط نزد خداست و چه مى دانى شاید رستاخیز نزدیك باشد (63)

خدا كافران را لعنت كرده و براى آنها آتش فروزانى آماده كرده است (64)

جاودانه در آن مى‏مانند نه یارى مى‏یابند و نه یاورى! (65)

روزى كه چهره‏هایشان را در آتش زیر و رو مى‏كنند مى‏گویند: «اى كاش ما خدا را فرمان مى‏بردیم و پیامبر را اطاعت مى‏كردیم!» (66)

و مى‏گویند: «پروردگارا ما رؤسا و بزرگتران خویش را اطاعت كردیم و ما را از راه به در كردند (67)

پروردگارا آنان را دو چندان عذاب ده و لعنتشان كن لعنتى بزرگ!» (68)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید مانند كسانى نباشید كه موسى را [با اتهام خود] آزار دادند و خدا او را از آنچه گفتند مبرا ساخت و نزد خدا آبرومند بود (69)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید از خدا پروا دارید و سخنى استوار گویید (70)

تا اعمال شما را به صلاح آورد و گناهانتان را بر شما ببخشاید و هر كس خدا و پیامبرش را فرمان برد قطعاً به رستگارى بزرگى نایل آمده است (71)

ما امانت [الهى و بار تكلیف] را بر آسمانها و زمین و كوهها عرضه كردیم پس از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناك شدند و[لى] انسان آن را برداشت راستى او ستمگرى نادان بود (72)

[آرى چنین است] تا خدا مردان و زنان منافق و مردان و زنان مشرك را عذاب كند و توبه مردان و زنان با ایمان را بپذیرد و خدا همواره آمرزنده مهربان است (73)

نوشته شده در تاریخ جمعه 20 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()