به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

الم [الف – لام – میم] (1)

نازل شدن این كتاب كه هیچ [جاى] شك در آن نیست از طرف پروردگار جهان هاست (2)

آیا مى‏گویند آن را بر بافته است!؟ [نه چنین است] بلكه آن حق و از جانب پروردگار توست تا مردمى را كه پیش از تو بیم ‏دهنده‏اى براى آنان نیامده است هشدار دهى، امید كه راه یابند (3)

خدا كسى است كه آسمانها و زمین و آنچه را كه میان آن دو است در شش هنگام آفرید آنگاه بر عرش [قدرت] استیلا یافت براى شما غیر از او سرپرست و شفاعتگرى نیست آیا باز هم پند نمى‏گیرید (4)

كار [جهان] را از آسمان [گرفته] تا زمین اداره مى‏كند آنگاه [نتیجه و گزارش آن] در روزى كه مقدارش آن چنان كه شما [آدمیان] بر مى‏شمارید هزار سال است به سوى او بالا مى‏رود (5)

اوست داناى نهان و آشكار كه شكوهمند مهربان است (6)

همان كسى كه هر چیزى را كه آفریده است نیكو آفریده و آفرینش انسان را از گِل آغاز كرد (7)

سپس [تداوم] نسل او را از چكیده آبى پست مقرر فرمود (8)

آنگاه او را درست‏ اندام كرد و از روح خویش در او دَمید و براى شما گوش و دیدگان و دلها قرار داد چه اندك سپاس مى‏گزارید (9)

و گفتند: «آیا وقتى در [دل] زمین گم شدیم آیا [باز] ما در خلقت جدیدى خواهیم بود!؟» [نه] بلكه آنها به لقاى پروردگارشان [و حضور او] كافرند! (10)

بگو: فرشته مرگى كه بر شما گمارده شده جانتان را مى‏ستاند آنگاه به سوى پروردگارتان بازگردانیده مى‏شوید (11)

و كاش هنگامى را كه مجرمان پیش پروردگارشان سرهاشان را به زیر افكنده‏اند مى‏دیدى [كه مى‏گویند:] «پروردگارا دیدیم و شنیدیم ما را بازگردان تا كار شایسته كنیم چرا كه ما یقین داریم!» (12)

و اگر مى‏خواستیم حتماً به هر كسى [از روى جَبر] هدایتش را مى‏دادیم؛ لیكن سخن من محقق گردیده كه هر آینه جهنم را از همه جِنیان و آدمیان خواهم آكند (13)

پس به [سزاى] آنكه دیدار این روزتان را فراموش کردید، [عذاب را] بچشید ما [نیز] فراموشتان كردیم؛ و به [سزاى] آنچه انجام مى‏دادید عذاب جاودان را بچشید! (14)

تنها كسانى به آیات ما مى‏گِروَند كه چون آن [آیات] را به ایشان یاد آورى كنند سجده‏ كنان به روى در مى‏افتند و به ستایش پروردگارشان تسبیح مى‏گویند و آنان بزرگى نمى‏فروشند (15)

پهلوهایشان از بَسترها جدا مى‏گردد [و بپا مى‏خیزند و رو به درگاه خدا مى آورند] پروردگارشان را از روى بیم و طمع [امید] مى‏خوانند و از آنچه روزیشان داده‏ایم انفاق مى‏كنند (16)

هیچ كس نمى‏داند چه چیز از آنچه روشنى ‏بخش دیدگان است به [پاداش] آنچه انجام مى‏دادند براى آنان پنهان كرده‏ام (17)

آیا كسى كه مؤمن است، چون كسى است كه نافرمان است؟!‏ یكسان نیستند! (18)

اما كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند به [پاداش] آنچه انجام مى‏دادند در باغهایى كه در آن جایگزین مى‏شوند پذیرایى مى‏گردند (19)

و اما كسانى كه نافرمانى كرده‏اند، پس جایگاهشان آتش است؛ هر بار كه بخواهند از آن بیرون بیایند در آن بازگردانیده مى‏شوند، و به آنان گفته مى‏شود: «عذاب آن آتشى را كه دروغش مى‏پنداشتید بچشید!» (20)

و قطعاً غیر از آن عذاب بزرگتر، از عذاب این دنیا [نیز]، به آنان مى‏چشانیم امید كه آنها [به خدا] بازگردند (21)

و كیست بیدادگرتر از آن كس كه به آیات پروردگارش پند داده شود [و] آنگاه از آن روى بگرداند؟! قطعاً ما از مجرمان انتقام ‏كشنده‏ایم (22)

و به راستى [ما] به موسى كتاب دادیم پس در لقاى او [با خدا] تردید مكن و آن [كتاب] را براى بنی اسرائیل [مایه] هدایت قرار دادیم (23)

و چون شكیبایى كردند و به آیات ما یقین داشتند برخى از آنان را پیشوایانى قرار دادیم كه به فرمان ما [مردم را] هدایت مى‏كردند (24)

در حقیقت پروردگار تو خود روز قیامت در آنچه با یكدیگر درباره آن اختلاف مى‏كردند میانشان داورى خواهد كرد (25)

آیا براى آنان روشن نگردیده كه چه بسیار نسل ها را پیش از آنها نابود گردانیدیم [كه اینان] در سراهایشان راه مى‏روند؟! قطعاً در این [امر] عبرت هاست مگر نمى‏شنوند؟! (26)

آیا ننگریسته‏اند كه ما باران را به سوى زمین بایر مى‏رانیم و به وسیله آن كشته‏اى را برمى‏آوریم كه دامهایشان و خودشان از آن مى‏خورند؛ مگر نمى‏بینند؟! (27)

و مى‏پرسند: «اگر راست مى‏گویید این پیروزى [شما] چه وقت است؟!» (28)

بگو: روز پیروزى، ایمان آوردن، كسانى كه كافر شده‏اند سود نمى‏بخشد و آنان مهلت نمى‏یابند (29)

پس از ایشان روى برتاب و منتظر باش كه آنها نیز در انتظارند (30)

نوشته شده در تاریخ شنبه 21 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()