به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

الم [الف – لام – میم] (1)

این است آیات كتاب حكمت‏ آموز (2)

[كه] براى نیكوكاران رهنمود و رحمتى است (3)

[همان] كسانى كه نماز برپا مى‏دارند و زكات مى‏دهند و [هم] ایشانند كه به آخرت یقین دارند (4)

آنانند كه از جانب پروردگارشان از هدایت برخوردارند و ایشانند كه رستگارانند (5)

و برخى از مردم كسانى‏اند كه سخن بیهوده را خریدارند تا [مردم را] بى[هیچ] دانشى از راه خدا گمراه كنند و [راه خدا] را به ریشخند گیرند براى آنان عذابى خوار كننده خواهد بود (6)

و چون آیات ما بر او خوانده شود با نِخوَت روى بر مى‏گرداند چنانكه گویى آن را نشنیده [یا] گویى در گوش هایش سنگینى است پس او را از عذابى پر درد خبر ده (7)

در حقیقت كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند باغهاى پر نعمت ‏خواهند داشت (8)

كه در آن جاودان مى‏مانند وعده خداست كه حق است و هموست‏ شكست ‏ناپذیر سنجیده‏كار (9)

آسمانها را بى ‏هیچ ستونى كه آن را ببینید خلق كرد و در زمین كوه هاى استوار بیفكند تا [مبادا زمین] شما را بجنباند و در آن از هر گونه جنبنده‏اى پراكنده گردانید و از آسمان آبى فرو فرستادیم و از هر نوع [گیاه] نیكو در آن رویانیدیم (10)

این خلق خداست [اینك] به من نشان دهید كسانى كه غیر از اویند چه آفریده‏اند؟! [هیچ] بلكه ستمگران در گمراهى آشكارند (11)

و به راستى لقمان را حكمت دادیم؛ كه خدا را سپاس بگزار، و هر كه سپاس بگزارد؛ تنها براى خود سپاس مى‏گزارد، و هر كس كُفران كُند در حقیقت‏ خدا بى‏ نیاز ستوده است (12)

و [یاد كن] هنگامى را كه لقمان به پسر خویش در حالى كه وى او را اندرز مى‏داد گفت: «اى پسرك من به خدا شرك میاور كه به راستى شرك، ستمى بزرگ است» (13)

و انسان را در باره پدر و مادرش سفارش كردیم مادرش به او باردار شد سستى بر روى سستى و از شیر باز گرفتنش در دو سال است [آرى به او سفارش كردیم] كه شكرگزار من و پدر و مادرت باش كه بازگشت [همه] به سوى من است! (14)

و اگر تو را وا دارند تا درباره چیزى كه تو را بدان دانشى نیست به من شرك ورزى از آنان فرمان مبر و[لى] در دنیا به خوبى با آنان معاشرت كن و راه كسى را پیروى كن كه توبه ‏كنان به سوى من باز مى‏گردد؛ و [سرانجام] بازگشت ‏شما به سوى من است و از [حقیقت] آنچه انجام مى‏دادید شما را با خبر خواهم كرد (15)

اى پسرك من اگر [عمل تو] هم وزن دانه خَردَلى و در تخته ‏سنگى یا در آسمان ها یا در زمین باشد خدا آن را مى‏آورد؛ كه خدا بس دقیق و آگاه است! (16)

اى پسرك من نماز را برپا دار، و به كار پسندیده وادار و از كار ناپسند باز دار، و بر آسیبى كه بر تو وارد آمده است‏، شكیبا باش این [حاكى] از عزم [و اراده تو در] امور است (17)

و از مردم [به نخوت] رخ برمتاب و در زمین با غرور [خرامان] راه مرو كه خدا خود پسند لافزن را دوست نمى‏دارد (18)

و در راه‏ رفتن خود میانه‏رو باش و صدایت را آهسته ‏ساز كه بدترین آوازها بانگ خران است! (19)

آیا ندانسته‏اید كه خدا آنچه را كه در آسمانها و آنچه را كه در زمین است مسخر شما ساخته و نعمت هاى ظاهر و باطن خود را بر شما تمام كرده است و برخى از مردم درباره خدا بى[آنكه] دانش و رهنمود و كتابى روشن [داشته باشند] به مجادله بر مى‏خیزند! (20)

و چون به آنان گفته شود: «آنچه را كه خدا نازل كرده پیروى كنید!» مى‏گویند: «[نه] بلكه آنچه كه پدرانمان را بر آن یافته‏ایم پیروى مى‏كنیم!» آیا هر چند شیطان آنان را به سوى عذاب سوزان فرا خواند (21)

و هر كس خود را در حالى كه نیكوكار باشد تسلیم خدا كند قطعاً در ریسمان استوارترى چنگ در زده و فرجام كارها به سوى خداست (22)

و هر كس كفر ورزد نباید كفر او تو را غمگین گرداند بازگشتشان به سوى ماست و به [حقیقتِ] آنچه كرده‏اند آگاهشان خواهیم كرد؛ در حقیقت ‏خدا به راز دلها داناست (23)

[ما] آنان را اندكى برخوردار مى‏سازیم سپس ایشان را در عذابى پر فشار درمانده مى‏كنیم (24)

و اگر از آنها بپرسى چه كسى آسمانها و زمین را آفریده است مسلماً خواهند گفت: «‏خدا!» بگو: «الحمدلله (كه خود شما معترفید)!» ولى بیشترشان نمى‏دانند (25)

آنچه در آسمانها و زمین است از آن خداست در حقیقت ‏خدا همان بى‏نیاز ستوده[صفات] است (26)

و اگر آن چه درخت در زمین است قلم باشد و دریا را هفت دریاى دیگر به یارى آید سخنان خدا پایان نپذیرد قطعاً خداست كه شكست‏ ناپذیر حكیم است (27)

آفرینش و برانگیختن شما [در نزد ما] جز مانند [آفرینش] یك تن نیست؛ كه خدا شنواى بیناست (28)

آیا ندیده‏اى كه خدا شب را در روز در مى‏آورد و روز را [نیز] در شب در مى‏آورد و آفتاب و ماه را تسخیر كرده است [كه] هر یك تا وقت معلومى روانند و [نیز] خدا به آنچه مى‏كنید آگاه است. (29)

این[ها همه] دلیل آن است كه خدا خود حق است و غیر از او هر چه را كه مى‏خوانند باطل است و خدا همان بلند مرتبه بزرگ است! (30)

آیا ندیده‏اى كه كشتی ها به نعمت ‏خدا در دریا روان مى‏گردند تا برخى از نشانه‏هاى [قدرت] خود را به شما بنمایاند؟! قطعاً در این [قدرت نمایى] براى هر شكیباى سپاسگزارى نشانه‏هاست! (31)

و چون موجى كوه‏آسا آنان را فرا گیرد خدا را بخوانند و اعتقاد [خود] را براى او خالص گردانند (خدا را با اخلاص مى‏خوانند)؛ و[لى] چون نجاتشان داد و به خشكى رساند برخى از آنان میانه‏رو هستند (و به ایمان خود وفادار مى‏مانند، در حالى كه بعضى دیگر فراموش كرده راه كفر پیش مى‏گیرند)؛ و نشانه‏هاى ما را جز هر خائن ناسپاسگزارى انكار نمى‏كند! (32)

اى مردم! از پروردگارتان پروا بدارید و بترسید از روزى كه هیچ پدرى به كار فرزندش نمى‏آید، و هیچ فرزندى [نیز] به كار پدرش نخواهد؛ آمد آرى وعده خدا حق است؛ زنهار تا این زندگى دنیا شما را نفریبد و زنهار تا شیطان شما را مغرور نسازد! (33)

در حقیقت ‏خداست كه علم [به] قیامت نزد اوست، و باران را فرو مى‏فرستد، و آنچه را كه در رحم هاست مى‏داند، و كسى نمى‏داند فردا چه به دست مى‏آورد، و كسى نمى‏داند در كدامین سرزمین مى‏میرد؟ در حقیقت‏ خداست [كه] داناى آگاه است! (34)

نوشته شده در تاریخ شنبه 21 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()