به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

الم [الف – لام – میم] (1)

رومیان شكست‏ خوردند [از ایرانیان] (2)

در نزدیكترین سرزمین [به شما] و[لى] بعد از شكستشان در ظرف چند سالى به زودى پیروز خواهند گردید (3)

[فرجام] كار در گذشته و آینده از آن خداست و در آن روز است كه مؤمنان از یارى خدا شاد مى‏گردند (4)

هر كه را بخواهد یارى مى‏كند و اوست‏ شكست‏ ناپذیر مهربان (5)

وعده خداست ‏خدا وعده‏اش را خلاف نمى‏كند ولى بیشتر مردم نمى‏دانند (6)

از زندگى دنیا ظاهرى را مى‏شناسند و حال آنكه از آخرت غافلند (7)

آیا در خودشان به تفكر نپرداخته‏اند؟! خداوند آسمانها و زمین و آنچه را كه میان آن دو است جز به حق و تا هنگامى معین نیافریده است و [با این همه] بسیارى از مردم لقاى پروردگارشان را سخت منكرند! (8)

آیا در زمین نگردیده‏اند تا ببینند فرجام كسانى كه پیش از آنان بودند چگونه بوده است؟! آنها بس نیرومندتر از ایشان بودند و زمین را زیر و رو كردند و بیش از آنچه آنها آبادش كردند، آن را آباد ساختند و پیامبرانشان دلایل آشكار برایشان آوردند؛ بنابراین خدا بر آن نبود كه بر ایشان ستم كند لیكن خودشان بر خود ستم مى‏كردند (9)

آنگاه فرجام كسانى كه بدى كردند [بسى] بدتر بود [چرا] كه آیات خدا را تكذیب كردند و آنها را به ریشخند مى‏گرفتند (10)

خداست كه آفرینش را آغاز و سپس آن را تجدید مى‏كند آنگاه به سوى او بازگردانیده مى‏شوید (11)

و روزى كه قیامت برپا شود مجرمان نومید مى‏گردند (12)

و براى آنان از شریكانشان شفیعانى نیست و خود منكر شریكان خود مى‏شوند (13)

و روزى كه رستاخیز برپا گردد آن روز [مردم] پراكنده مى‏شوند (14)

اما كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند در گلستانى شادمان مى‏گردند (15)

و اما كسانى كه كافر شده و آیات ما و دیدار آخرت را به دروغ گرفته‏اند، پس آنان در عذاب حاضر آیند (16)

پس خدا را تسبیح گویید آنگاه كه به عصر درمى‏آیید و آنگاه كه به بامداد درمى‏شوید؛ (17)

و ستایش از آن اوست در آسمانها و زمین و شامگاهان و وقتى كه به نیمروز مى‏رسید. (18)

زنده را از مرده بیرون مى‏آورد و مرده را از زنده بیرون مى‏آورد، و زمین را بعد از مرگش زنده مى‏سازد و بدین گونه [از گورها] بیرون آورده مى‏شوید (19)

و از نشانه‏هاى او این است كه شما را از خاك آفرید، پس بناگاه شما [به صورت] بشرى هر سو پراكنده شدید (20)

و از نشانه‏هاى او اینكه از [نوع] خودتان همسرانى براى شما آفرید تا بدانها آرام گیرید و میانتان دوستى و رحمت نهاد؛ آرى در این [نعمت] براى مردمى كه مى‏اندیشند قطعاً نشانه‏هایى است (21)

و از نشانه‏هاى [قدرت] او آفرینش آسمانها و زمین و اختلاف زبانهاى شما و رنگهاى شماست؛ قطعاً در این [امر نیز] براى دانشوران نشانه‏هایى است (22)

و از نشانه‏هاى [حكمت] او خواب شما در شب و [نیم] روز و جستجوى شما [روزى خود را] از فزون ‏بخشى اوست؛ در این [معنى نیز] براى مردمى كه مى‏شنوند قطعاً نشانه‏هایى است (23)

و از نشانه‏هاى او [اینكه] برق را براى شما بیم‏آور و امیدبخش مى‏نمایاند و از آسمان به تدریج آبى فرو مى‏فرستد كه به وسیله آن زمین را پس از مرگش زنده مى‏گرداند در این [امر هم] براى مردمى كه تعقل مى‏كنند قطعاً نشانه‏هایى است (24)

و از نشانه‏هاى او این است كه آسمان و زمین به فرمانش بر پایند پس چون شما را با یك بار خواندن فرا خواند بناگاه [از گورها] خارج مى‏شوید (25)

و هر كه در آسمانها و زمین است از آن اوست همه او را گردن نهاده‏اند (26)

و اوست آن كس كه آفرینش را آغاز مى‏كند و باز آن را تجدید مى‏نماید و این [كار] بر او آسانتر است و در آسمانها و زمین نمونه والا[ى هر صفت برتر] از آن اوست و اوست ‏شكست‏ ناپذیر سنجیده‏كار (27)

[خداوند] براى شما از خودتان مَثَلى زده است: آیا در آنچه به شما روزى داده‏ایم شریكانى از بردگانتان دارید كه در آن [مال با هم] مساوى باشید، و همان طور كه شما از یكدیگر بیم دارید از آنها بیم داشته باشید؟! این گونه آیات خود را براى مردمى كه مى‏اندیشند به تفصیل بیان مى‏كنیم. (28)

نه [این چنین نیست] بلكه كسانى كه ستم كرده‏اند بدون هیچ گونه دانشى هوسهاى خود را پیروى كرده‏اند پس آن كس را كه خدا گمراه كرده چه كسى هدایت مى‏كند و براى آنان یاورانى نخواهد بود (29)

پس روى خود را با گرایش تمام به حق به سوى این دین كن با همان سرشتى كه خدا مردم را بر آن سرشته است آفرینش خداى تغییر پذیر نیست این است همان دین پایدار ولى بیشتر مردم نمى‏دانند (30)

به سویش توبه برید و از او پروا بدارید و نماز را برپا كنید و از مشركان مباشید (31)

از كسانى كه دین خود را قطعه قطعه كردند و فرقه فرقه شدند هر حزبى بدانچه پیش آنهاست دلخوش شدند (32)

و چون مردم را زیانى رسد پروردگار خود را در حالى كه به درگاه او توبه مى‏كنند مى‏خوانند و آنگاه كه از جانب خود رحمتى به آنان چشانید بناگاه دسته‏اى از ایشان به پروردگارشان شرك مى‏آورند (33)

بگذار تا به آنچه بدانها عطا كرده‏ایم كفران ورزند [بگو] برخوردار شوید زودا كه خواهید دانست (34)

یا [مگر] حجتى بر آنان نازل كرده‏ایم كه آن [حجت] در باره آنچه با [خدا] شریك مى‏گردانیده‏اند سخن مى‏گوید (35)

و چون مردم را رحمتى بچشانیم بدان شاد مى‏گردند و چون به [سزاى] آنچه دستاورد گذشته آنان است صدمه‏اى به ایشان برسد بناگاه نومید مى‏شوند (36)

آیا ندانسته‏اند كه [این] خداست كه روزى را براى هر كس كه بخواهد فراخ یا تنگ مى‏گرداند؟! قطعاً در این [امر] براى مردمى كه ایمان مى‏آورند عبرتهاست (37)

پس حق خویشاوند و تنگدست و در راه ‏مانده را بده این [انفاق] براى كسانى كه خواهان خشنودى خدایند بهتر است و اینان همان رستگارانند (38)

و آنچه [به قصد] رِبا مى‏دهید تا در اموال مردم سود و افزایش بر دارد نزد خدا فزونى نمى‏گیرد؛ و[لى] آنچه را از زكات در حالى كه خشنودى خدا را خواستارید دادید؛ پس آنان همان فزونى‏ یافتگانند [و مضاعف مى‏شود] (39)

خدا همان كسى است كه شما را آفرید سپس به شما روزى بخشید، آنگاه شما را مى‏میراند، و پس از آن زنده مى‏گرداند؛ آیا در میان شریكان شما كسى هست كه كارى از این [قبیل] كند؟! منزه است او و برتر است از آنچه [با وى] شریك مى‏گردانند. (40)

به سبب آنچه دستهاى مردم فراهم آورده فساد در خشكى و دریا نمودار شده است تا [سزاى] بعضى از آنچه را كه كرده‏اند به آنان بچشاند باشد كه بازگردند (41)

بگو: در زمین بگردید و بنگرید فرجام كسانى كه پیشتر بوده [و] بیشترشان مشرك بودند چگونه بوده است (42)

پس به سوى این دین پایدار روى بیاور پیش از آنكه روزى از جانب خدا فرا رسد كه برگشت‏ ناپذیر باشد و در آن روز [مردم] دسته دسته مى‏شوند (43)

هر كه كُفر ورزد كفرش به زیان اوست و كسانى كه كار شایسته كنند [فرجام نیك را] به سود خودشان آماده مى‏كنند (44)

تا [خدا] كسانى را كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند به فضل خویش پاداش دهد كه او كافران را دوست نمى‏دارد (45)

و از نشانه‏هاى او این است كه بادهاى بشارت‏آور را مى‏فرستد تا بخشى از رحمتش را به شما بچشاند و تا كشتى به فرمانش روان گردد و تا از فضل او [روزى] بجویید و امید كه سپاسگزارى كنید (46)

و در حقیقت پیش از تو فرستادگانى به سوى قومشان گسیل داشتیم؛ پس دلایل آشكار برایشان آوردند، و از كسانى كه مرتكب جرم شدند انتقام گرفتیم؛ و یارى‏ كردن مؤمنان بر ما فرض است (47)

خدا همان كسى است كه بادها را مى‏فرستد و ابرى بر مى‏انگیزد و آن را در آسمان هر گونه بخواهد مى‏گستراند و انبوهش مى‏گرداند پس مى‏بینى باران از لابلاى آن بیرون مى‏آید و چون آن را به هر كس از بندگانش كه بخواهد رسانید بناگاه آنان شادمانى مى‏كنند (48)

و قطعاً پیش از آنكه بر ایشان فرو ریزد [آرى] پیش از آن سخت نومید بودند (49)

پس به آثار رحمت‏ خدا بنگر كه چگونه زمین را پس از مرگش زنده مى‏گرداند؛ در حقیقت هم اوست كه قطعاً زنده ‏كننده مردگان است؛ و اوست كه بر هر چیزى تواناست (50)

و اگر بادى [آفت ‏زا] بفرستیم و [كشت ‏خود را] زرد شده ببینند، قطعاً پس از آن كفران مى‏كنند (51)

و در حقیقت تو مردگان را شنوا نمى‏گردانى، و این دعوت را به كران آنگاه كه به ادبار پشت مى‏گردانند نمى‏توانى بشنوانى (52)

و تو كوران را از گمراهى‏شان به راه نمى‏آورى تو تنها كسانى را مى‏شنوانى كه به آیات ما ایمان مى‏آورند و خود تسلیمند (53)

خداست آن كس كه شما را ابتدا ناتوان آفرید آنگاه پس از ناتوانى قوت بخشید سپس بعد از قوت ناتوانى و پیرى داد هر چه بخواهد مى‏آفریند و هموست داناى توانا (54)

و روزى كه رستاخیز بر پا شود مجرمان سوگند یاد مى‏كنند كه جز ساعتى [بیش] درنگ نكرده‏اند! [در دنیا هم] این گونه به دروغ كشانیده مى‏شدند. (55)

و[لى] كسانى كه دانش و ایمان یافته‏اند مى‏گویند: «قطعاً شما [به موجب آنچه] در كتاب خدا[ست] تا روز رستاخیز مانده‏اید و این روز رستاخیز است، ولى شما خودتان نمى‏دانستید!» (56)

و در چنین روزى [دیگر] پوزش آنان كه ستم كرده‏اند سود نمى‏بخشد، و بازگشت به سوى حق از آنان خواسته نمى‏شود. (57)

و به راستى در این قرآن براى مردم از هر گونه مَثَلى آوردیم؛ و چون براى ایشان آیه‏اى بیاورى آنان كه كفر ورزیده‏اند حتماً خواهند گفت: «‏شما جز بر باطل نیستید!» (58)

این گونه خدا بر دلهاى كسانى كه نمى‏دانند مهر مى‏نهد (59)

پس صبر كن كه وعده خدا حق است؛ و زنهار تا كسانى كه یقین ندارند تو را به سبكسرى وا ندارند! (60)

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 22 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()