به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

الم [الف – لام – میم] (1)

آیا مردم پنداشتند كه تا گفتند: «ایمان آوردیم»، رها مى‏شوند و مورد آزمایش قرار نمى‏گیرند؟! (2)

و به یقین كسانى را كه پیش از اینان بودند آزمودیم؛ تا خدا آنان را كه راست گفته‏اند معلوم دارد و دروغگویان را [نیز] معلوم دارد (3)

آیا كسانى كه كارهاى بد مى‏كنند مى‏پندارند كه بر ما پیشى خواهند جست؟! چه بد داورى مى‏كنند! (4)

كسى كه به دیدار خدا امید دارد [بداند كه] اَجَل [او از سوى] خدا آمدنى است و اوست ‏شنواى دانا (5)

و هر كه بكوشد تنها براى خود مى‏كوشد؛ زیرا خدا از جهانیان سخت بى‏نیاز است. (6)

و كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند قطعاً گناهانشان را از آنان مى زداییم و بهتر از آنچه مى‏كردند پاداششان مى‏دهیم (7)

و به انسان سفارش كردیم كه به پدر و مادر خود نیكى كند و[لى] اگر آنها با تو در كوشند تا چیزى را كه بدان علم ندارى با من شریك گردانى از ایشان اطاعت مكن سرانجامتان به سوى من است و شما را از [حقیقت] آنچه انجام مى‏دادید با خبر خواهم كرد (8)

و كسانى كه گرویده و كارهاى شایسته كرده‏اند البته آنان را در زمره شایستگان در مى‏آوریم (9)

و از میان مردم كسانى‏اند كه مى‏گویند: «به خدا ایمان آورده‏ایم» و چون در [راه] خدا آزار كشند، آزمایش مردم را مانند عذاب خدا قرار مى‏دهند؛ و اگر از جانب پروردگارت پیروزى رسد، حتماً خواهند گفت: «ما با شما بودیم(و در این پیروزى شریكیم)!!» آیا خدا به آنچه در دلهاى جهانیان است داناتر نیست؟! (10)

و قطعاً خداوند كسانى را كه ایمان آورده‏اند مى‏شناسد و یقیناً منافقان را [نیز] مى‏شناسد (11)

و كسانى كه كافر شده‏اند به كسانى كه ایمان آورده‏اند مى‏گویند: «راه ما را پیروى كنید و گناهانتان به گردن ما» و[لى] چیزى از گناهانشان را به گردن نخواهند گرفت؛ قطعاً آنان دروغگویانند (12)

و قطعاً بارهاى گران خودشان و بارهاى گران [دیگری را علاوه] بارهاى گران خود؛ بر خواهند گرفت و مسلماً روز قیامت از آنچه به دروغ بر مى‏بستند پرسیده خواهند شد (13)

و به راستى نوح را به سوى قومش فرستادیم پس در میان آنان نهصد و پنجاه سال درنگ كرد تا طوفان آنها را در حالى كه ستمكار بودند فرا گرفت (14)

و او را با كشتى‏ نشینان برهانیدیم و آن [کشتی] را براى جهانیان عبرتى گردانیدیم (15)

و [یاد كن] ابراهیم را چون به قوم خویش گفت‏: «خدا را بپرستید و از او پروا بدارید اگر بدانید این [كار] براى شما بهتر است!» (16)

واقعاً آنچه را كه شما سَواى خدا مى‏پرستید جز بتانى [بیش] نیستند و دروغى بر مى‏سازید در حقیقت كسانى را كه جز خدا مى‏پرستید اختیار روزى شما را در دست ندارند پس روزى را پیش خدا بجویید و او را بپرستید و وى را سپاس گویید كه به سوى او بازگردانیده مى‏شوید (17)

و اگر تكذیب كنید قطعاً امتهاى پیش از شما [هم] تكذیب كردند و بر پیامبر [خدا] جز ابلاغ آشكار [وظیفه‏اى] نیست (18)

آیا ندیده‏اند كه خدا چگونه آفرینش را آغاز مى‏كند سپس آن را باز مى‏گرداند؟! در حقیقت این [كار] بر خدا آسان است (19)

بگو: در زمین بگردید و بنگرید چگونه آفرینش را آغاز كرده است؟ ‏سپس [باز ] خداست كه نشاه آخرت را پدید مى‏آورد [آخرت را ایجاد مى‏كند]؛ خداست كه بر هر چیزى تواناست (20)

هر كه را بخواهد (و مستحق بداند) عذاب و هر كه را بخواهد رحمت مى‏كند و به سوى او بازگردانیده مى شوید (21)

و شما نه در زمین و نه در آسمان درمانده ‏كننده [او] نیستید و جز خدا براى شما یار و یاورى نیست (22)

و كسانى كه آیات خدا و لقاى او را منكر شدند آنانند كه از رحمت من نومیدند و ایشان را عذابى پر درد خواهد بود (23)

و پاسخ قومش جز این نبود كه گفتند: «بكشیدش یا بسوزانیدش» ولى خدا او را از آتش نجات بخشید آرى در این [نجات بخشى خدا] براى مردمى كه ایمان دارند قطعاً دلایلى است (24)

و [ابراهیم] گفت: «جز خدا فقط بتهایى را اختیار كرده‏اید كه آن هم براى دوستى میان شما در زندگى دنیاست؛ آنگاه روز قیامت بعضى از شما بعضى دیگر را انكار و برخى از شما برخى دیگر را لعنت مى‏كنند؛ و جایتان در آتش است و براى شما یاورانى نخواهد بود» (25)

پس لوط به او ایمان آورد، و گفت: «من به سوى پروردگار خود روى مى آورم كه اوست ارجمند حكیم» (26)

و اسحاق و یعقوب را به او عطا كردیم و در میان فرزندانش پیامبرى و كتاب قرار دادیم و در دنیا پاداشش را به او بخشیدیم و قطعاً او در آخرت [نیز] از شایستگان خواهد بود (27)

و [یاد كن] لوط را هنگامى كه به قوم خود گفت: «‏شما به كارى زشت مى‏پردازید كه هیچ یك از مردم زمین در آن [كار] بر شما پیشى نگرفته است [پیش از شما آن را انجام نداده است]! (28)

آیا شما با مردها در مى‏آمیزید و راه [توالد و تناسل] را قطع مى‏كنید و در محافل [اُنس] خود پلیدكارى مى‏كنید؟!» و[لى] پاسخ قومش جز این نبود كه گفتند: «اگر راست مى گویى عذاب خدا را براى ما بیاور!» (29)

[لوط] گفت: «پروردگارا مرا بر قوم فسادكار غالب گردان» (30)

و چون فرستادگان ما (از فرشتگان)  براى ابراهیم مژده (تولد اسحاق را) آوردند گفتند: «ما اهل این شهر را (و به شهرهاى قوم لوط اشاره كردند) هلاك خواهیم كرد زیرا مردمش ستمكار بوده‏اند» (31)

گفت: «لوط [نیز] در آنجاست!» گفتند: «ما بهتر مى‏دانیم چه كسانى در آنجا هستند! او و كسانش را جز زنش كه از باقى ماندگان [در خاكستر آتش] است‏؛ حتماً نجات خواهیم داد.» (32)

و هنگامى كه فرستادگان ما به سوى لوط آمدند به علت [حضور] ایشان ناراحت [و نگران] ‏شد؛ و دستش از [حمایت] آنها كوتاه گردید، گفتند: «مترس و غم مدار، كه ما تو و خانواده‏ات را جز زنت كه از باقى‏ماندگان [در خاكستر آتش] است،‏ حتماً مى رهانیم. (33)

ما بر مردم این شهر به [سزاى] فِسقى كه مى‏كردند عذابى از آسمان فرو خواهیم فرستاد!»(34)

و از آن [شهر سوخته] براى مردمى كه مى‏اندیشند نشانه‏اى روشن باقى گذاشتیم! (35)

و به سوى [مردم] مَدیَن، برادرشان شُعیب را [فرستادیم] گفت: «اى قوم من خدا را بپرستید و به روز بازپسین امید داشته باشید و در زمین سَر به فساد برمدارید!» (36)

پس او را دروغگو خواندند و زلزله آنان را فرو گرفت و بامدادان در خانه‏هایشان از پا درآمدند (37)

و عاد و ثمود را [نیز هلاك نمودیم] قطعاً [فرجام آنان] از [باقیمانده] سَراهایشان بر شما آشكار گردیده است؛ و شیطان كارهایشان را در نظرشان بیاراست و از راه بازشان داشت با آنكه بینا بودند (38)

و قارون و فرعون و هامان را [هم هلاك كردیم]؛ و به راستى موسى براى آنان دلایل آشكار آورد و[لى آنها] در آن سرزمین سركشى نمودند، و [با این همه بر ما] پیشى نجستند (39)

و هر یك [از ایشان] را به گناهش گرفتار [عذاب] كردیم از آنان كسانى بودند كه بر [سر] ایشان بادى همراه با شن فرو فرستادیم و از آنان كسانى بودند كه فریاد [مرگبار] آنها را فرو گرفت و برخى از آنان را در زمین فرو بردیم و بعضى را غرق كردیم و [این] خدا نبود كه بر ایشان ستم كرد بلكه خودشان بر خود ستم مى‏كردند (40)

داستان كسانى كه غیر از خدا دوستانى اختیار كرده‏اند، همچون عنكبوت است كه [با آب دهان خود] خانه‏اى براى خویش ساخته؛ و در حقیقت اگر مى‏دانستند سست‏ترین خانه‏ها همان خانه عنكبوت است! (41)

خدا مى‏داند هر آنچه را كه جز او مى‏خوانند و هم اوست‏ شكست‏ ناپذیر سنجیده‏كار (42)

و این مَثَل ها را براى مردم مى‏زنیم و[لى] جز دانشوران آنها را درنیابند (43)

خداوند آسمانها و زمین را به حق آفرید؛ قطعاً در این [آفرینش] براى مؤمنان عبرتى است (44)

آنچه از كتاب به سوى تو وحى شده است بخوان، و نماز را برپا دار، كه نماز از كار زشت و ناپسند باز مى‏دارد، و قطعاً یاد خدا بالاتر است و خدا مى‏داند چه مى‏كنید! (45)

و با اهل كتاب جز به [شیوه‏اى] كه بهتر است مجادله مكنید، مگر [با] كسانى از آنان كه ستم كرده‏اند؛ و بگویید: «به آنچه به سوى ما نازل شده و [آنچه] به سوى شما نازل گردیده ایمان آوردیم و خداى ما و خداى شما یكى است و ما تسلیم اوییم!» (46)

و همچنین ما قرآن را بر تو نازل كردیم پس آنان كه بدیشان كتاب داده‏ایم بدان ایمان مى‏آورند و از میان اینان كسانى‏اند كه به آن مى‏گروند و جز كافران [كسى] آیات ما را انكار نمى‏كند (47)

و تو هیچ كتابى را پیش از این نمى‏خواندى و با دست [راست] خود [كتابى] نمى‏نوشتى و گر نه باطل ‏اندیشان قطعاً به شك مى‏افتادند! (48)

بلكه [قرآن] آیاتى روشن در سینه‏هاى كسانى است كه علم [الهى] یافته‏اند و جز ستمگران منكر آیات ما نمى‏شوند (49)

و گفتند: «چرا بر او از جانب پروردگارش نشانه‏هایى [معجزه‏آسا] نازل نشده است؟!» بگو: «آن نشانه‏ها پیش خداست (و به فرمان او نازل مى‏شود، نه به میل من و شما)؛ و من تنها هشدار دهنده‏اى آشكارم!» (50)

آیا براى ایشان بس نیست كه این كتاب را كه بر آنان خوانده مى‏شود بر تو فرو فرستادیم؟! در حقیقت، در این [كار] براى مردمى كه ایمان دارند رحمت و یادآورى است (و این معجزه بسیار واضحى است). (51)

بگو: كافى است ‏خدا میان من و شما شاهد باشد؛ آنچه را كه در آسمانها و زمین است مى‏داند و آنان كه به باطل گرویده و خدا را انكار كرده‏اند همان زیانكارانند (52)

و از تو به شتاب در خواست عذاب [الهى را] دارند؛ و اگر سرآمدى معین نبود قطعاً عذاب به آنان مى‏رسید؛ و بى ‏آنكه خبردار شوند غافلگیرشان مى‏كرد (53)

و شتابزده از تو عذاب مى‏خواهند و حال آنكه جهنم قطعاً بر كافران احاطه دارد (54)

آن روز كه عذاب از بالاى [سر] آنها و از زیر پاهایشان آنها را فرو گیرد و [خدا] مى‏فرماید [نتیجه] آنچه را مى‏كردید بچشید (55)

اى بندگان من كه ایمان آورده‏اید زمین من فراخ است تنها مرا بپرستید (56)

هر نَفْسی چشنده مرگ است آنگاه به سوى ما بازگردانیده خواهید شد (57)

و كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند، قطعاً آنان را در غرفه ‏هایى از بهشت جاى مى‏دهیم كه از زیر آنها جوی ها روان است؛ جاودان در آنجا خواهند بود؛ چه نیكوست پاداش عمل ‏كنندگان (58)

همان كسانى كه شكیبایى ورزیده و بر پروردگارشان توكل نموده‏اند (59)

و چه بسیار جاندارانى كه نمى‏توانند متحمل روزى خود شوند خداست كه آنها و شما را روزى مى‏دهد و اوست ‏شنواى دانا (60)

و اگر از ایشان بپرسى چه كسى آسمانها و زمین را آفریده و خورشید و ماه را [چنین] رام كرده است‏؟ حتماً خواهند گفت: «الله»! پس چگونه [از حق] بازگردانیده مى‏شوند؟! (61)

خدا بر هر كس از بندگانش كه بخواهد روزى را گشاده مى‏گرداند و [یا] بر او تنگ مى‏سازد زیرا خدا به هر چیزى داناست (62)

و اگر از آنان بپرسى چه كسى از آسمان آبى فرو فرستاده و زمین را پس از مرگش به وسیله آن زنده گردانیده است؟ ‏حتماً خواهند گفت: «الله»! بگو: ستایش از آن خداست با این همه بیشترشان نمى‏اندیشند. (63)

این زندگى دنیا جز سرگرمى و بازیچه نیست و زندگى حقیقى همانا [در] سراى آخرت است اى كاش مى‏دانستند (64)

و هنگامى كه بر كشتى سوار مى‏شوند، خدا را خالصانه مى‏خوانند؛ و[لى] چون به سوى خشكى رِسانْد و نجاتشان داد، بناگاه شِرك مى‏ورزند! (65)

بگذار تا به آنچه بدیشان داده‏ایم انكار آورند و بگذار تا برخوردار شوند زودا كه بدانند (66)

آیا ندیده‏اند كه ما [براى آنان] حرمى امن قرار دادیم و حال آنكه مردم از حوالى آنان ربوده مى‏شوند؟! آیا به باطل ایمان مى‏آورند و به نعمت‏ خدا كفر مى‏ورزند؟! (67)

و كیست ‏ستمكارتر از آن كس كه بر خدا دروغ بندد یا چون حق به سوى او آید آن را تكذیب كند؟! آیا جاى كافران [در] جهنم نیست؟! (68)

و كسانى كه در راه ما كوشیده‏اند به یقین راه ‏هاى خود را بر آنان مى‏نماییم و در حقیقت‏ خدا با نیكوكاران است (69)

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 24 خرداد 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()