به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بزرگ [و خجسته] است كسى كه بر بنده خود فرقان [=كتاب جداسازنده حق از باطل] را نازل فرمود تا براى جهانیان هشدار دهنده‏اى باشد (1)

همان كس كه فرمانروایى آسمانها و زمین از آن اوست و فرزندى اختیار نكرده و براى او شریكى در فرمانروایى نبوده است و هر چیزى را آفریده و بدان گونه كه درخور آن بوده اندازه‏گیرى كرده است (2)

به جاى او خدایانى براى خود گرفته‏اند؛ كه چیزى را خلق نمى‏كنند و خود خلق شده‏اند و براى خود نه زیانى را در اختیار دارند و نه سودى را و نه مرگى را در اختیار دارند و نه حیاتى و نه رستاخیزى! (3)

و كسانى كه كفر ورزیدند گفتند: «این [كتاب] جز دروغى كه آن را بر بافته [چیزى] نیست و گروهى دیگر او را بر آن یارى كرده‏اند.» و قطعاً [با چنین نسبتى] ظلم و بهتانى به پیش آوردند. (4)

و گفتند: «افسانه‏هاى پیشینیان است كه آنها را براى خود نوشته و صبح و شام بر او املاء مى‏شود.» (5)

بگو: آن را كسى نازل ساخته است كه راز نهان ها را در آسمانها و زمین مى‏داند و هموست كه همواره آمرزنده مهربان است! (6)

و گفتند: «این چه پیامبرى است كه غذا مى‏خورد و در بازارها راه مى‏رود؟! چرا فرشته‏اى به سوى او نازل نشده تا همراه وى هشدار دهنده باشد؟! (7)

یا گنجى به طرف او افكنده نشده یا باغى ندارد كه از [بار و بَر] آن بخورد؟!» و ستمكاران گفتند: «جز مردى افسون ‏شده را دنبال نمى‏كنید!» (8)

بنگر چگونه براى تو مَثَل ها زدند و گمراه شدند در نتیجه نمى‏توانند راهى بیابند (9)

بزرگ [و خجسته] است كسى كه اگر بخواهد بهتر از این را براى تو قرار مى‏دهد: باغ هایى كه جویبارها از زیر [درختان] آن روان خواهد بود و براى تو كاخها پدید مى‏آورد (10)

[نه] بلكه [آنها] رستاخیز را دروغ خواندند و براى هر كس كه رستاخیز را دروغ خوانَد آتش سوزان آماده كرده‏ایم (11)

چون [دوزخ] از فاصله‏اى دور آنان را ببیند خشم و خروشى از آن مى‏شنوند (12)

و چون آنان را در تنگنایى از آن به زنجیر كشیده بیندازند آنجاست كه مرگ [خود] را مى‏خواهند (13)

(به آنان گفته مى‏شود:) امروز یك بار هلاك [خود] را مخواهید و بسیار هلاك [خود] را بخواهید (14)

بگو: آیا این [عقوبت] بهتر است ‏یا بهشت جاویدان كه به پرهیزگاران وعده داده شده است كه پاداش و سرانجام آنان است؟! (15)

جاودانه هر چه بخواهند در آنجا دارند پروردگار تو مسؤول [تحقق] این وعده است (16)

و روزى كه آنان را با آنچه به جاى خدا مى‏پرستند محشور مى‏كند پس مى‏فرماید: آیا شما این بندگان مرا به بیراهه كشاندید یا خود گمراه شدند؟! (17)

مى‏گویند: «منزهى تو ما را نَسِزد كه جز تو دوستى براى خود بگیریم ولى تو آنان و پدرانشان را برخوردار كردى تا [آنجا كه] یاد [تو] را فراموش كردند و گروهى هلاك‏ شده بودند.» (18)

قطعاً [خدایانتان] در آنچه مى‏گفتید شما را تكذیب كردند در نتیجه نه مى‏توانید [عذاب را از خود] دفع كنید و نه [خود را] یارى نمایید و هر كس از شما شرك ورزد عذابى سهمگین به او مى‏چشانیم (19)

و پیش از تو پیامبران [خود] را نفرستادیم جز اینكه آنان [نیز] غذا مى‏خوردند و در بازارها راه مى‏رفتند؛ و برخى از شما را براى برخى دیگر [وسیله] آزمایش قرار دادیم آیا شكیبایى مى‏كنید؟! و پروردگار تو همواره بیناست. (20)

و كسانى كه به لقاى ما امید ندارند گفتند: «چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند یا پروردگارمان را نمى‏بینیم؟!» قطعاً در مورد خود تكبر ورزیدند و سخت ‏سركشى كردند! (21)

روزى كه فرشتگان را ببینند آن روز براى گناهكاران بشارتى نیست و مى‏گویند: «دور و ممنوع [«ما را امان دهید، ما را معاف دارید!» (اما سودى ندارد!)(22)

و به هر گونه كارى كه كرده‏اند مى‏پردازیم و آن را [چون] گَردى پراكنده مى‏سازیم (23)

آن روز جایگاه اهل بهشت بهتر و استراحتگاهشان نیكوتر است (24)

و روزى كه آسمان با اَبرى سپید از هم مى‏شكافد و فرشتگان نزول یابند (25)

آن روز فرمانروایى بحق از آن [خداى] رحمان است و روزى است كه بر كافران بسى دشوار است (26)

و روزى است كه ستمكار دستهاى خود را مى‏گَزَد [و] مى‏گوید: «اى كاش با پیامبر راهى برمى‏گرفتم! (27)

اى واى كاش فلانى را دوست [خود] نگرفته بودم! (28)

او [بود كه] مرا به گمراهى كشانید پس از آنكه قرآن به من رسیده بود!» و شیطان همواره خوار كننده انسان است (29)

و پیامبر [خدا] گفت: «پروردگارا! قوم من این قرآن را رها كردند» (30)

و این گونه براى هر پیامبرى دشمنى از گناهكاران قرار دادیم؛ و همین بس كه پروردگارت راهبر و یاور توست! (31)

و كسانى كه كافر شدند گفتند: «چرا قرآن یكجا بر او نازل نشده است؟!» این گونه [ما آن را به تدریج نازل كردیم] تا قلبت را به وسیله آن استوار گردانیم و آن را به آرامى [بر تو] خواندیم (32)

و براى تو مَثَلى نیاوردند مگر آنكه [ما] حق را با نیكوترین بیان براى تو آوردیم (33)

كسانى كه به رو در افتاده به سوى جهنم رانده مى‏شوند آنان بدترین جاى و گُم ترین راه را دارند (34)

و به یقین [ما] به موسى كتاب [آسمانى] عطا كردیم و برادرش هارون را همراه او دستیار[ش] گردانیدیم؛ (35)

پس گفتیم هر دو به سوى قومى كه نشانه‏هاى ما را به دروغ گرفتند بروید! پس [ما] آنان را به سختى هلاك نمودیم (36)

و قوم نوح را آنگاه كه پیامبران [خدا] را تكذیب كردند غرقشان ساختیم و آنان را براى [همه] مردم عبرتى گردانیدیم و براى ستمكاران عذابى پر درد آماده كرده‏ایم (37)

و [نیز] عادیان و ثمودیان و اصحاب رَّس و نسل هاى بسیارى میان این [جماعتها] را [هلاك كردیم] (38)

و براى همه آنان مَثَل ها زدیم و همه را زیر و زِبَر كردیم (39)

و قطعاً بر شهرى كه باران بلا بر آن بارانده شد گذشته‏اند؛ مگر آن را ندیده‏اند؟! [چرا] ولى امید به زنده‏ شدن ندارند! (40)

و چون تو را ببینند، جز به ریشخندت نگیرند [كه] «آیا این همان كسى است كه خدا او را به رسالت فرستاده است؟! (41)

چیزى نمانده بود كه ما را از خدایانمان اگر بر آن ایستادگى نمى‏كردیم منحرف كند» و هنگامى كه عذاب را مى‏بینند، به زودى خواهند دانست چه كسى گمراه‏تر است! (42)

آیا آن كس كه هواى [نفس] خود را معبود خویش گرفته است دیدى؟! آیا [مى‏توانى] ضامن او باشى؟!(یا به دفاع از او برخیزى) (43)

یا گمان دارى كه بیشترشان مى‏شنوند یا مى‏اندیشند آنان جز مانند چهارپایان نیستند، بلكه گمراه‏ترند! (44)

آیا ندیده‏اى كه پروردگارت چگونه سایه را گسترده است؟! و اگر مى‏خواست آن را ساكن قرار مى‏داد؛ آنگاه خورشید را بر آن دلیل گردانیدیم! (45)

سپس آن [سایه] را اندك اندك به سوى خود باز مى‏گیریم (46)

و اوست كسى كه شب را براى شما پوششى قرار داد و خواب را [مایه] آرامشى و روز را زمان برخاستن [شما] گردانید (47)

و اوست آن كس كه بادها را نویدى پیشاپیش رحمت‏ خویش [=باران] فرستاد و از آسمان آبى پاك فرود آوردیم (48)

تا به وسیله آن سرزمینى پژمرده را زنده گردانیم و آن را به آنچه خلق كرده‏ایم از دام ها و انسان هاى بسیار بنوشانیم (49)

و قطعاً آن [پند] را میان آنان گوناگون ساختیم تا توجه پیدا كنند و[لى ] بیشتر مردم جز ناسپاسى نخواستند (50)

و اگر مى‏خواستیم قطعاً در هر شهرى هشدار دهنده‏اى بر مى‏انگیختیم (51)

پس از كافران اطاعت مكن و با [الهام گرفتن از] قرآن با آنان به جهادى بزرگ بپرداز! (52)

و اوست كسى كه دو دریا را موج ‏زنان به سوى هم روان كرد؛ این یكى شیرین [و] گوارا و آن یكى شور [و] تلخ است؛ و میان آن دو مانع و حَریمى استوار قرار داد (53)

و اوست كسى كه از آب بشرى آفرید و او را [داراى خویشاوندى] نَسَبى و دامادى قرار داد و پروردگار تو همواره تواناست (54)

و غیر از خدا چیزى را مى‏پرستند كه نه سودشان مى‏دهد و نه زیانشان مى‏رساند و كافر همواره در برابر پروردگار خود هَم پُشت [کافران دیگر یا شیطان] است (55)

و تو را جز بشارتگر و بیم ‏دهنده نفرستادیم! (56)

بگو: بر این [رسالت] اجرى از شما طلب نمى‏كنم؛ جز اینكه هر كس بخواهد راهى به سوى پروردگارش [در پیش] گیرد (57)

و بر آن زنده كه نمى‏میرد توكل كن؛ و به ستایش او تسبیح گوى؛ و همین بس كه او به گناهان بندگانش آگاه است! (58)

همان كسى كه آسمانها و زمین و آنچه را كه میان آن دو است در شش روز[دوره] آفرید؛ آنگاه بر عرش استیلا یافت رحمتگر عام [اوست]؛ درباره وى از خُبره‏اى بپرس [كه از همه چیز آگاه است]! (59)

و چون به آنان گفته شود [خداى] رحمان را سجده كنید! مى‏گویند: «رحمان چیست؟! آیا براى چیزى كه ما را [بِدان] فرمان مى‏دهى سجده كنیم؟!» و بر رمیدنشان[نفرتشان] افزوده می شود! (60)

[فرخنده و] بزرگوار است آن كسى كه در آسمان برج هایى نهاد و در آن چراغ و ماهى نوربخش قرار داد! (61)

و اوست كسى كه براى هر كس كه بخواهد عبرت گیرد یا بخواهد سپاسگزارى نماید شب و روز را جانشین یكدیگر گردانید! (62)

و بندگان [خداى] رحمان كسانى‏اند كه روى زمین به نرمى گام برمى‏دارند و چون نادانان ایشان را طرف خطاب قرار دهند به ملایمت پاسخ مى‏دهند (63)

و آنانند كه در حال سجده یا ایستاده شب را به روز مى‏آورند (64)

و كسانى‏اند كه مى‏گویند: «پروردگارا عذاب جهنم را از ما بر طرف گردان، كه عذابش سخت و دایمى است! (65)

و در حقیقت آن، بد قرارگاه و جایگاهى است!» (66)

و كسانى‏اند كه چون انفاق كنند، نه ولخرجى مى‏كنند و نه تنگ مى‏گیرند؛ و میان این دو [روش] حد وسط را برمى‏گزینند (67)

و كسانى‏اند كه با خدا معبودى دیگر نمى‏خوانند؛ و كسى را كه خدا [خونش را] حرام كرده است، جز به حق نمى‏كشند؛ و زنا نمى‏كنند؛ و هر كس اینها را انجام دهد، سزایش را دریافت‏ خواهد كرد! (68)

براى او در روز قیامت عذاب دو چندان مى‏شود و پیوسته در آن خوار مى‏ماند (69)

مگر كسى كه توبه كند و ایمان آورد و كار شایسته كند پس خداوند بدی هایشان را به نیكی ها تبدیل مى‏كند و خدا همواره آمرزنده مهربان است (70)

و هر كس توبه كند و كار شایسته انجام دهد در حقیقت به سوى خدا باز مى‏گردد (71)

و كسانى‏اند كه گواهى دروغ نمى‏دهند؛ و چون بر لغو بگذرند، با بزرگوارى مى‏گذرند (72)

و كسانى‏اند كه چون به آیات پروردگارشان تذكر داده شوند كر و كور روى آن نمى‏افتند (73)

و كسانى‏اند كه مى‏گویند: «پروردگارا! به ما از همسران و فرزندانمان آن ده كه مایه روشنى چشمان [ما] باشد و ما را پیشواى پرهیزگاران گردان!» (74)

اینانند كه به پاس آنكه صبر كردند غرفه[هاى بهشت را] پاداش خواهند یافت و در آنجا با سلام و درود مواجه خواهند شد (75)

در آنجا جاودانه خواهند ماند چه خوش قرارگاه و مقامى! (76)

بگو: اگر دعاى شما نباشد پروردگارم هیچ اعتنایى به شما نمى‏كند؛ در حقیقت‏ شما به تكذیب پرداخته‏اید، و به زودى [عذاب بر شما] لازم خواهد شد! (77)

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 1 تیر 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()