به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

اى مردم! از پروردگار خود پروا كنید، چرا كه زلزله رستاخیز امرى هولناك است! (1)

روزى كه آن را ببینید هر شیردهنده‏اى آن را كه شیر مى‏دهد [از ترس] فرو مى‏گذارد؛ و هر آبستنى بار خود را فرو مى‏نهد؛ و مردم را مَست مى‏بینى، و حال آنكه مَست نیستند؛ ولى عذاب خدا شدید است! (2)

و برخى از مردم در باره خدا بدون هیچ علمى مجادله مى‏كنند و از هر شیطان سركشى پیروى مى‏نمایند (3)

بر [شیطان] مقرر شده است كه هر كس او را به دوستى گیرد، قطعاً او وى را گمراه مى‏سازد و به عذاب آتشش مى‏كشاند! (4)

اى مردم اگر در باره برانگیخته شدن در شَكید پس [بدانید] كه ما شما را از خاك آفریده‏ایم سپس از نطفه سپس از عَلَقَه آنگاه از مُّضْغَه داراى خلقت كامل و [احیاناً] خلقت ناقص تا [قدرت خود را] بر شما روشن گردانیم و آنچه را اراده مى‏كنیم تا مدتى معین در رحم ها قرار مى‏دهیم؛ آنگاه شما را [به صورت] كودك برون مى‏آوریم؛ سپس [حیات شما را ادامه مى‏دهیم] تا به حد رشدتان برسید و برخى از شما [زودرس] مى‏میرد و برخى از شما به غایت پیرى مى‏رسد؛ به گونه‏اى كه پس از دانستن [بَسى چیزها]، چیزى نمى‏داند! و زمین را خشكیده مى‏بینى و[لى] چون آب بر آن فرود آوریم به جنبش در مى‏آید و نِمو مى‏كند و از هر نوع [رُستنی هاى] نیكو مى‏رویاند (5)

این [قدرت نمایی ها] بدان سبب است كه خدا خود حق است؛ و اوست كه مردگان را زنده مى‏كند؛ و [هم] اوست كه بر هر چیزى تواناست. (6)

و [هم] آنكه رستاخیز آمدنى است [و] شكى در آن نیست و در حقیقت ‏خداست كه كسانى را كه در گورهایند برمى‏انگیزد (7)

و از [میان] مردم كسى است كه در باره خدا بدون هیچ دانش و بى‏ هیچ رهنمود و كتاب روشنى به مجادله مى‏پردازد! (8)

[آن هم] از سر نِخوت تا [مردم را] از راه خدا گمراه كند! در این دنیا براى او رسوایى است و در روز رستاخیز او را عذاب آتش سوزان مى‏چشانیم! (9)

این [كیفر] به سزاى چیزهایى است كه دست هاى تو پیش فرستاده است و [گرنه] خدا به بندگان خود بیدادگر نیست! (10)

و از میان مردم كسى است كه خدا را فقط بر یك حال [و بدون عمل] مى‏پرستد؛ پس اگر خیرى به او برسد بدان اطمینان یابد و چون بلایى بدو رسد روى برتابد! در دنیا و آخرت زیان دیده است این است همان زیان آشكار! (11)

به جاى خدا چیزى را مى‏خواند كه نه زیانى به او مى‏رساند و نه سودش مى‏دهد؛ این است همان گمراهى دور و دراز. (12)

كسى را مى‏خواند كه زیانش از سودش نزدیكتر است؛ وه چه بد مولایى و چه بد دمسازى! (13)

بى‏گمان خدا كسانى را كه گرویده و كارهاى شایسته كرده‏اند به باغهایى در مى‏آورد كه از زیر [درختان] آن رودبارها روان است؛ ‏خدا هر چه بخواهد انجام مى‏دهد! (14)

هر كه مى‏پندارد كه خدا [پیامبرش] را در دنیا و آخرت هرگز یارى نخواهد كرد [بگو]: تا طنابى به سوى سقف كشد [و خود را حلق ‏آویز كند] سپس [آن را] بِبُر د؛ آنگاه بنگرد كه آیا نیرنگش چیزى را كه مایه خشم او شده از میان خواهد برد؟! (15)

و بدین گونه [قرآن] را [به صورت] آیاتى روشنگر نازل كردیم و خداست كه هر كه را بخواهد راه مى‏نماید (16)

كسانى كه ایمان آوردند و كسانى كه یهودى شدند و صابئى‏ها و مسیحیان و زرتشتیان و كسانى كه شرك ورزیدند، البته خدا روز قیامت میانشان داورى خواهد كرد؛ زیرا خدا بر هر چیزى گواه است. (17)

آیا ندانستى كه خداست، كه هر كس در آسمانها و هر كس در زمین است، و خورشید و ماه و [تمام] ستارگان و كوهها و درختان و جنبندگان و بسیارى از مردم، براى او سجده مى‏كنند؟! و بسیارى‏اند كه عذاب بر آنان واجب شده است؛ و هر كه را خدا خوار كند، او را گرامى ‏دارنده‏اى نیست! چرا كه خدا هر چه بخواهد انجام مى‏دهد! (18)

این دو [گروه] دشمنان یكدیگرند كه در باره پروردگارشان با هم ستیزه مى‏كنند و كسانى كه كفر ورزیدند جامه‏هایى از آتش برایشان بریده شده است [و] از بالاى سرشان آب جوشان ریخته مى‏شود؛ (19)

آنچه در شكم آنهاست با پوست [بدن]شان بدان، گداخته مى‏گردد. (20)

و براى [وارد كردن ضربت بر سر] آنان گرزهایى آهنین است. (21)

هر بار بخواهند از [شدت] غم از آن بیرون روند در آن باز گردانیده مى‏شوند [كه هان] بچشید عذاب آتش سوزان را! (22)

خدا كسانى را كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند، در باغهایى كه از زیر [درختان] آن نهرها روان است در مى‏آورد؛ در آنجا با دستبندهایى از طلا و مروارید آراسته مى‏شوند و لباسشان در آنجا از پرنیان است. (23)

و به گفتار پاك هدایت مى‏شوند و به سوى راه [خداى] ستوده هدایت مى‏گردند. (24)

بى‏گمان كسانى كه كافر شدند و از راه خدا و مسجدالحرام، كه آن را براى مردم اعم از مُقیم در آنجا، و بادیه ‏نشین یكسان قرار داده‏ایم، جلو گیرى مى‏كنند و [نیز] هر كه بخواهد در آنجا به ستم [از حق] منحرف شود او را از عذابى دردناك مى‏چشانیم! (25)

و چون براى ابراهیم جاى خانه را معین كردیم [بدو گفتیم]: چیزى را با من شریك مگردان و خانه‏ام را براى طواف‏كنندگان و قیام‏كنندگان و ركوع‏كنندگان [و] سجده‏كنندگان پاكیزه دار! (26)

و در میان مردم براى [اداى] حج بانگ برآور؛ تا [زائران] پیاده و [سوار] بر هر شتر لاغرى كه از هر راه دورى مى‏آیند به سوى تو روى آورند... (27)

تا شاهد منافع خویش باشند و نام خدا را در روزهاى معلومى بر دام هاى زبان‏ بسته‏اى كه روزى آنان كرده است، (به هنگام قربانى‏كردن) ببرند؛ پس از آنها بخورید و به درمانده مستمند بخورانید! (28)

سپس باید آلودگى خود را بِزُدایند؛ و به نذرهاى خود وفا كنند؛ و بر گرد آن خانه كهن [=كعبه] طواف به جاى آورند. (29)

این است [آنچه مقرر شده] و هر كس مقررات خدا را بزرگ دارد، آن براى او نزد پروردگارش بهتر است! و براى شما دام ها حلال شده است، مگر آنچه بر شما (ممنوع بودنش) خوانده مى‏شود. پس از پلیدى بتها دورى كنید! و از گفتار باطل اجتناب ورزید! (30)

در حالى كه گروندگان خالص به خدا باشید نه شریك ‏گیرندگان [براى] او و هر كس به خدا شرك ورزد، چنان است كه گویى از آسمان فرو افتاده، و مرغان [شكارى] او را ربوده‏اند؛ یا باد او را به جایى دور افكنده است! (31)

این است [فرایض خدا]! و هر كس شعائر خدا را بزرگ دارد در حقیقت آن [حاكى] از پاكى دلهاست. (32)

براى شما در آن [دام ها] تا مدتى معین سودهایى است، ‏سپس جایگاه [قربانى‏كردن آنها و سایر فرایض] در خانه كهن [=كعبه] است. (33)

و براى هر امتى مناسكى قرار دادیم تا نام خدا را بر دام هاى زبان ‏بسته‏اى كه روزى آنها گردانیده یاد كنند، پس [بدانید كه] خداى شما خدایى یگانه است؛ پس به [فرمان] او گردن نهید و فروتنان را بشارت ده. (34)

همانان كه چون [نام] خدا یاد شود، دل هایشان خَشیت‏ یابد؛ و [آنان كه] بر هر چه بر سرشان آید صبر پیشه‏گانند؛ و برپا دارندگان نمازند، و از آنچه روزیشان داده‏ایم انفاق مى‏كنند. (35)

و شتران فربه را براى شما از [جمله] شعائر خدا قرار دادیم؛ در آنها براى شما خیر است؛ پس نام خدا را بر آنها در حالى كه بر پاى ایستاده‏اند بِبَرید؛ و چون به پهلو درغلتیدند (و جان دادند)، از آنها بخورید و به تنگدست [سائل] و به بینوا[ى غیر سائل] بخورانید! این گونه آنها را براى شما رام كردیم، امید كه شكرگزار باشید. (36)

هرگز [نه] گوشت هاى آنها و نه خون هایشان به خدا نخواهد رسید! ولى [این] تقواى شماست كه به او مى‏رسد! این گونه [خداوند] آنها را براى شما رام كرد تا خدا را به پاس آنكه شما را هدایت نموده به بزرگى یاد كنید؛ و نیكوكاران را مژده ده! (37)

قطعاً خداوند از كسانى كه ایمان آورده‏اند دفاع مى‏كند؛ زیرا خدا هیچ خیانتكار ناسپاسى را دوست ندارد! (38)

به كسانى كه جنگ بر آنان تحمیل شده، رخصت [جهاد] داده شده است؛ چرا كه مورد ظلم قرار گرفته‏اند؛ و البته خدا بر پیروزى آنان سخت تواناست. (39)

همان كسانى كه بنا حق از خانه‏هایشان بیرون رانده شدند [آنها گناهى نداشتند] جز اینكه مى‏گفتند: «پروردگار ما خداست!» و اگر خدا بعضى از مردم را با بعض دیگر دفع نمى‏كرد، صومعه‏ها و كلیساها، و كنیسه‏ها و مساجدى، كه نام خدا در آنها بسیار برده مى‏شود سخت ویران مى‏شد! و قطعاً خدا به كسى كه [دین] او را یارى مى‏كند، یارى مى‏دهد؛ چرا كه خدا سخت نیرومند شكست‏ ناپذیر است. (40)

همان كسانى كه چون در زمین به آنان توانایى دهیم، نماز برپا مى‏دارند، و زكات مى‏دهند، و به كارهاى پسندیده وا مى‏دارند، و از كارهاى ناپسند باز مى‏دارند، و فرجام همه كارها از آن خداست! (41)

و اگر تو را تكذیب كنند، (امر تازه‏اى نیست;) قطعاً پیش از آنان قوم نوح و عاد و ثَمود [نیز] به تكذیب پرداختند. (42)

و [نیز] قوم ابراهیم و قوم لوط؛ (43)

و [همچنین] اهل مَدْیَن؛ و موسى تكذیب شد؛ پس كافران را مهلت دادم سپس [گریبان] آنها را گرفتم؛ بنگر عذاب من چگونه بود! (44)

و چه بسیار شهرها را كه ستمكار بودند هلاكشان كردیم و [اینك] آن [شهرها] سقف هایش فرو ریخته است و [چه بسیار] چاه هاى متروك و كوشك هاى افراشته را! (45)

آیا در زمین گردش نكرده‏اند تا دل هایى داشته باشند كه با آن بیندیشند؛ یا گوشهایى كه با آن بشنوند؟! در حقیقت چشم ها كور نیست، لیكن دل هایى كه در سینه‏ هاست كور است! (46)

و از تو با شتاب تقاضاى عذاب مى‏كنند؛ با آنكه هرگز خدا وعده‏اش را خلاف نمى كند، و در حقیقت ‏یك روز [از قیامت] نزد پروردگارت مانند هزار سال است از آنچه مى‏شمرید! (47)

و چه بسا شهرى كه مهلتش دادم، در حالى كه ستمكار بود؛ سپس [گریبان] آن را گرفتم و فرجام به سوى من است! (48)

بگو: اى مردم من براى شما فقط هشدار دهنده‏اى آشكارم! (49)

پس آنان كه گرویده و كارهاى شایسته كرده‏اند، آمرزش و روزى نیكو براى ایشان خواهد بود! (50)

و كسانى كه در [تخطئه] آیات ما مى‏كوشند [و به خیال خود] عاجزكنندگان ما هستند آنان اهل دوزخند! (51)

و پیش از تو [نیز] هیچ رسول و پیامبرى را نفرستادیم جز اینكه هر گاه چیزى تلاوت مى‏نمود، شیطان در تلاوتش القاى [شبهه] مى‏كرد؛ پس خدا آنچه را شیطان القا مى‏كرد محو مى‏گردانید، سپس خدا آیات خود را استوار مى‏ساخت؛ و خدا داناى حكیم است. (52)

تا آنچه را كه شیطان القا مى‏كند براى كسانى كه در دل هایشان بیمارى است و [نیز] براى سنگدلان آزمایشى گرداند؛ و ستمگران در ستیزه‏اى بس دور و درازند! (53)

و تا آنان كه دانش یافته‏اند بدانند كه این [قرآن] حق است [و] از جانب پروردگار توست، و بدان ایمان آورند و دلهایشان براى او خاضع گردد؛ و به راستى خداوند كسانى را كه ایمان آورده‏اند، به سوى راهى راست راهبر است. (54)

و[لى] كسانى كه كفر ورزیده‏اند همواره از آن در تردیدند، تا بناگاه قیامت براى آنان فرا رسد، یا عذاب روزى بد فرجام به سراغشان بیاید! (55)

در آن روز پادشاهى از آن خداست؛ میان آنان داورى مى‏كند و [در نتیجه] كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند در باغهاى پرناز و نعمت ‏خواهند بود؛ (56)

 و كسانى كه كفر ورزیده و نشانه‏هاى ما را دروغ پنداشته‏اند، براى آنان عذابى خفت ‏آور خواهد بود! (57)

و آنان كه در راه خدا مهاجرت كرده‏اند و آنگاه كشته شده یا [به مرگ طبیعى] مرده‏اند، قطعاً خداوند به آنان رِزقى نیكو مى‏بخشد؛ و راستى این خداست كه بهترین روزى ‏دهندگان است! (58)

آنان را به جایگاهى كه آن را مى‏پسندند در خواهد آورد؛ و شك نیست كه خداوند دانایى بردبار است. (59)

آرى چنین است! و هر كس نظیر آنچه بر او عقوبت [سِتَم] رفته است دست به عقوبت بزند، سپس مورد ستم قرار گیرد؛ قطعاً خدا او را یارى خواهد كرد چرا كه خدا بخشایشگر و آمرزنده است! (60)

این بدان سبب است كه خدا شب را در روز در مى‏آورد، و روز را [نیز] در شب در مى‏آورد؛ و خداست كه شنواى بیناست! (61)

[آرى] این بدان سبب است كه خدا خود حق است؛ و آنچه به جاى او مى‏خوانند آن باطل است؛ و این خداست كه والا و بزرگ است! (62)

آیا ندیده‏اى كه خدا از آسمان آبى فرو فرستاد و زمین سرسبز گردید؟! آرى خداست كه دقیق و آگاه است. (63)

آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از آن اوست؛ و در حقیقت این خداست كه خود بى‏نیاز ستوده[صفات] است! (64)

آیا ندیده‏اى كه خدا آنچه را در زمین است به نفع شما مُسَخر گردانید؛ و كشتیها در دریا به فرمان او روانند؛ و آسمان را نگاه مى‏دارد، تا [مبادا] بر زمین فرو افتد مگر به اذن خودش [باشد]؟ در حقیقت ‏خداوند نسبت به مردم سخت رئوف و مهربان است! (65)

و اوست كه شما را زندگى بخشید، سپس شما را مى‏میراند، و باز زندگى [نو] مى دهد، حقا كه انسان سخت ناسپاس است. (66)

براى هر امتى مناسكى قرار دادیم، كه آنها بدان عمل مى‏كنند؛ پس نباید در این امر با تو به نزاع برخیزند! به راه پروردگارت دعوت كن، زیرا تو بر راهى راست قرار دارى. (67)

و اگر با تو مجادله كردند، بگو: خدا به آنچه مى‏كنید داناتر است! (68)

خدا روز قیامت، در مورد آنچه با یكدیگر در آن اختلاف مى‏كردید، داورى خواهد كرد! (69)

آیا ندانسته‏اى كه خداوند آنچه را در آسمان و زمین است مى‏داند؟! اینها [همه] در كتابى [مندرج] است؛ قطعاً این بر خدا آسان است! (70)

و به جاى خدا چیزى را مى‏پرستند كه بر [تایید] آن حجتى نازل نكرده، و بدان دانشى ندارند! و براى ستمكاران، یاورى نخواهد بود! (71)

و چون آیات روشن ما بر آنان خوانده مى‏شود، در چهره كسانى كه كفر ورزیده‏اند [اثر] انكار را تشخیص مى‏دهى، چیزى نمانده كه بر كسانى كه آیات ما را برایشان تلاوت مى‏كنند حمله‏ور شوند! بگو: آیا شما را به بدتر از این خبر دهم؟! [همان] آتش است كه خدا آن را به كسانى كه كفر ورزیده‏اند وعده داده؛ و چه بد سرانجامى است! (72)

اى مردم! مَثَلى زده شد، پس بدان گوش فرا دهید: كسانى را كه جز خدا مى‏خوانید هرگز [حتى] مگسى نمى‏آفرینند هر چند براى [آفریدن] آن اجتماع كنند! و اگر آن مگس چیزى از آنان برباید نمى‏توانند آن را باز پس گیرند! [هم] طلب کننده، و [هم] مطلوب، هر دو ناتوانند (73)

قدر خدا را چنانكه در خور اوست نشناختند؛ در حقیقت ‏خداست كه نیرومند شكست‏ ناپذیر است! (74)

خدا از میان فرشتگان رسولانى بر مى‏گزیند، و نیز از میان مردم؛ بى‏گمان خدا شنواى بیناست! (75)

آنچه در دسترس آنان و آنچه پشت ‏سرشان است مى‏داند؛ و [همه] كارها به خدا بازگردانیده مى‏شود. (76)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید! ركوع و سجود كنید، و پروردگارتان را بپرستید، و كار خوب انجام دهید، باشد كه رستگار شوید! (77)

و در راه خدا چنانكه حق جهاد [در راه] اوست، جهاد كنید! اوست كه شما را [براى خود] برگزیده و در دین بر شما سختى قرار نداده است؛ آیین پدرتان ابراهیم [نیز چنین بوده است]؛ او بود كه قبلاً شما را «مسلمان» نامید، و در این [قرآن نیز همین مطلب آمده است] تا این پیامبر بر شما گواه باشد، و شما بر مردم گواه باشید! پس نماز را برپا دارید، و زكات بدهید، و به پناه خدا روید، او مولاى شماست! چه نیكو مولایى و چه نیكو یاورى! (78)

نوشته شده در تاریخ شنبه 11 تیر 1390    | توسط: ط ط    |    |
نظرات()